แก้วกัลยารับถุงอาหารและขนมนำมาจัดใส่จานเสริฟ์ไว้ให้เจ้านายได้ทาน พร้อมนำน้ำผลไม้ รวมถึงน้ำเปล่าในตู้เย็นออกมารินใส่แก้ว
“แก้วทานด้วยกันเลยนะ ที่นี่มีแค่พวกเราจะได้ไม่ยุ่งยาก”คุณใหญ่เอ่ยปากชวน
“แต่แก้ว...”หญิงสาวคิดจะปฏิเสธ คุณใหญ่เป็นนายเธอไม่ควรนั่งร่วมโต๊ะ
“ไม่เป็นไรเชื่อฉันเถอะ”
“มาทานด้วยกันสิครับคุณแก้ว”พิมุกต์ชวนอีกคน
แก้วกัลยาตักอาหารใส่ปากเธอไม่กล้าพูดคุยอะไร ดูเหมือนคุณใหญ่และเพื่อนชายจะพูดคุยเรื่องงานเป็นส่วนมาก ซึ่งเธอไม่รู้เรื่องเลย หนักใจหากคุณชายรู้เรื่องคงกลายเป็นปัญหา เพราะทุกครั้งเธอมักมีปากเสียงกับเขาตลอด ไม่รู้เพราะอะไรเขาถึงได้ตั้งแง่กับคุณพิมุกต์นัก แก้วกัลยาไม่อยากคิดเข้าข้างตนเองว่าสาเหตุนั้นมาจากเธอ
“เดี๋ยวฉันไปหยิบน้ำส้มคันที่ซื้อมาเมื่อเช้าก่อนนะ”อังศนาบอกแล้วตั้งท่าลุกยืน
“เดี๋ยวแก้วไปเอาให้ค่ะ”แก้วกัลยารีบอาสา
“ไม่ต้องเลยแก้ว กินข้าวไปก่อน ฉันไม่เรื่องมากหรอกเวลาออกมาอยู่นอกบ้าน”
อังศนาลุกยืนไปยังตู้เย็นหยิบน้ำส้มรินใส่สามแก้ว แล้วนำมาวางไว้ให้แก้วกัลยาตนเองและเพื่อน
“ลองชิมดูแก้วหวานอร่อยฉันชอบมากเลยเจ้านี้ แถมนานๆ ทีแก้วจะได้ชิมน้ำส้มที่ฉันเสริฟ์อีก”อังศนาหัวเราะอย่างอารมณ์ดี
“ขอบคุณค่ะคุณใหญ่”เธอบอกแล้วกระดกน้ำส้มดื่ม รสชาติหวานอร่อยดั่งเช่นเจ้านายว่าจริงๆ
อาหารบนโต๊ะพร่องจนเกือบหมดอาจเพราะการเดินทางยาวนานบวกกับความหิวด้วย แต่ทว่าตอนนี้แก้วกัลยากลับรู้สึกง่วงอย่างประหลาด แม้พยายามข่มตาไม่ให้หลับแต่เปลือกตากลับหนักอึ้งจนแทบลืมไม่ขึ้น
“คุณแก้วง่วงเหรอครับ”พิมุกต์ถาม จ้องมองสาวน้อยด้วยความสงสัย
“ค่ะ ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน”
“ไปนอนก่อนไหมแก้ว”เจ้านายถามลูกน้องสีหน้าเป็นห่วง
“ไม่เป็นไรค่ะคุณใหญ่”เธอปฏิเสธแล้วหยิบจานรวบไว้ด้วยกันเพื่อเก็บล้าง
แต่ทว่าเวลานี้ความรู้สึกบางอย่างแทรกเข้ามาจนมิอาจทานทน ร่างบางกำลังลุกยืนจึงทรุดลงและฟุบหลับในที่สุด พิมุกต์ชะงักด้วยความตกใจรีบเข้ามาประคอง
“คุณแก้ว เป็นอะไรไปครับ!”เขาร้องเรียกสีหน้าตื่นตระหนก เกรงว่าเธอจะเป็นไรไป
“แก้วไม่เป็นไรหรอก”อังศนาตอบแล้วมองเพื่อน “พาตัวขึ้นไปบนห้องสิ แก้ว... เป็นของแกแล้วพิมุกต์”
“หมายความว่าไงใหญ่!”พิมุกต์ถามกลับเสียงเครียด มองเพื่อนตนเองด้วยความไม่เข้าใจ
“ฉันต้องการช่วย แกชอบแก้วมากไม่ใช่หรือไง!”
“ช่วย! ช่วยยังไง เราไม่เข้าใจเลยใหญ่!”เพื่อนกำลังทำอะไรกันแน่ แก้วกัลยาเล่นหลับไม่รู้สึกตัวขนาดนี้ หรือโดนวางยา
“ก็ช่วยให้สมหวัง ตอนนี้แกจะทำอะไรแก้วก็ได้พิมุกต์”อังศนายิ้มเย็น จนเพื่อนชายรู้สึกหนาวขึ้นมา
พิมุกต์ขมวดคิ้วแววตาหวั่นเกรง เพื่อนไม่เคยแสดงท่าทีแบบนี้มาก่อน ทั้งที่ดูอ่อนโยนเป็นเจ้านายที่น่ารักเสมอ แล้วเหตุใดถึงพูดราวกับว่าต้องการยกแก้วใส่พานมอบให้เขา
“ใหญ่ทำอะไรแก้ว บอกตามตรงได้ไหม เราเริ่มไม่เข้าใจแล้ว”
“จะทำอะไรล่ะ แกก็เห็นพิมุกต์ หลับไม่รู้เรื่องแบบนี้ก็โดนวางยานอนหลับน่ะสิ”อังศนายอมรับในที่สุด
“ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วยใหญ่ ถึงเราจะชอบแก้วจริง แต่ไม่ได้หมายความว่าจะข่มเหงตามใจ สาวใช้ก็เป็นคนเหมือนกันใหญ่ไม่คิดบ้างเหรอ!”
คนฟังกัดฟันแน่น สาเหตุมันมีอยู่แล้วแต่บอกให้รู้ไม่ได้ ใครใช้ให้แก้วอยู่ผิดที่ผิดทาง กำลังทำเรื่องให้เธอหนักใจด้วยเล่า หากไม่ตัดไฟเสียแต่ต้นลมมันคงเกิดปัญหาใหญ่ต้องตามแก้ไม่สิ้นสุด
“ตกลงแกจะเอายังไงพิมุกต์ ถ้าไม่ทำก็แบกแก้วไปวางไว้ที่รถ ฉันจะพากลับ!”
พิมุกต์ช้อนสายตามองเพื่อน เห็นแล้วดูท่าทางคงไม่พาแก้วกลับ อาจทำอะไรตามใจอีกก็ได้ แก้วคงต้องอยู่ในอันตรายหนักกว่าเดิม
“เราจัดการเองใหญ่ เธอจะทำงานอยู่ข้างล่างหรือไปพบลูกค้าเลยก็ตามใจ”ชายหนุ่มบอกแล้วช้อนร่างบางไว้ในอ้อมแขนพาขึ้นชั้นสอง
คุณใหญ่ยิ้มเย็นล้วงมือถือในกระเป๋าออกมา กดถ่ายภาพแก้วกัลยาถูกอุ้มขึ้นชั้นสอง มาโทษกันไม่ได้หากแก้วกัลยาไม่เข้าไปวุ่นวายกับน้องชายคงไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ถือว่าเป็นคราวเคราะห์ก็แล้วกัน อังศนารวบเอกสารบนโต๊ะเก็บคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊คใส่กระเป๋าวางไว้ในรถแล้วขับเคลื่อนหายจากบ้านพักตากอากาศ พิมุกต์มองเพื่อนผ่านหน้าต่างห้องนอนพลางถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ คืนนี้แก้วกัลยาคงไม่ตื่น คงต้องรอถึงพรุ่งนี้จึงพากลับไปส่งบ้านได้
ห้าทุ่มกว่ารถอังศนาเคลื่อนจอดเทียบหน้าบ้าน เธอหยิบเอกสารในรถออกมาแล้วสาวเท้าเข้าสู่ตัวบ้าน ปัญหาวุ่นวายได้จัดการจนเสร็จสิ้นแล้ว ภายภาคหน้าน้องคงไม่เป็นขี้ปากใครอีก มาถึงโถงกลางบ้านอังศนาชะงักเท้าเห็นห้องนั่งเล่นมีเสียงรายการโทรทัศน์ดังแว่ว ไม่นานนักคนในห้องลุกจากโซฟาสาวเท้าหยุดยืนตรงหน้าแล้วกวาดสายตามองเลยพี่สาวถึงด้านหลังก่อนหันซ้ายหันขวาแต่ไม่พบคนที่เขาเฝ้ารอ
ดวงตาเรียวคมหรี่ลงในอกมันสะท้อน เหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังตีขึ้นมาให้แน่นจนแทบหายใจไม่ออก มือกำลังเย็นเฉียบเพียงแค่คิดในแง่ร้าย หัวใจกำลังเต้นกระหน่ำราวกับกลองศึก มองพี่สาวแล้วฝืนยิ้มออกมา
“พี่ใหญ่กลับมาคนเดียวเหรอครับ”เขาแสร้งถามแล้วลอบสังเกตสีหน้า
“ก็มาคนเดียวนะสิเล็ก จะให้พี่มากับใคร”
“แล้ว... แก้วล่ะครับ แก้วไปไหนเมื่อเช้าออกไปด้วยกันไม่ใช่เหรอ”
“แก้วเหรอ... พี่แยกกับแก้วตอนเย็นน่ะ เห็นรับโทรศัพท์แล้วบอกว่ามีนัด”คุณใหญ่โกหกแล้วช้อนตามองน้องชาย เห็นวูบหนึ่งดวงตาเรียวคมคู่นั้นหม่นลงทันใด
“นัดเหรอครับ พี่ใหญ่รู้ไหมว่านัดกับใคร!”
“ไม่รู้หรอก พี่ไม่อยากก้าวก่ายเรื่องส่วนตัว”
“แบบนี้มันไม่ถูกต้องนะครับ แก้วไปกับพี่ก็ต้องกลับมาด้วยกัน ดึกขนาดนี้แล้วเป็นอะไรไปจะทำยังไง!”น้ำเสียงชายหนุ่มเริ่มร้อนรน อังศนามองน้องชายก่อนกัดฟันแน่นด้วยความขุ่นเคือง
“แกเป็นอะไรไปเล็ก ทำไมต้องห่วงแก้วขนาดนี้ด้วย แก้วเป็นแค่คนใช้ในบ้านเรานะอย่าลืมข้อนี้สิ อีกอย่างแก้วมีสิทธิ์จะไปไหนมาไหนอยู่แล้ว พี่จะห้ามได้ยังไง!”
มือใหญ่กำแน่นพี่ใหญ่กำลังเล่นตลกอะไรกันแน่ ทำไมถึงทำแบบนี้ หรือต้องให้บอกเรื่องเขากับแก้วกัลยาเสียให้รู้แล้วรู้รอดไป
“แก้วกับผม มีความสัมพันธ์ซับซ้อนกว่าที่พี่คิด” ชายหนุ่มมองพี่แววตาขุ่นเคือง “ถ้าแก้วเป็นอะไรไปผมจะไม่ให้อภัยพี่เลย!”
“แกพูดว่าอะไรนะ!”อังศนาเริ่มฉุน นี่แก้วกัลยาทำให้น้องชายต่อว่าเธอกระนั้นหรือ
“ผมรู้ว่าพี่คิดอะไร พี่พยายามจับแก้วใส่พานให้เพื่อนตัวเอง พี่ทำแบบนั้นได้ยังไง!”
“พี่แค่เปิดทาง แก้วจะรับความรู้สึกพิมุกต์หรือไม่นั้นเป็นสิทธิ์ของแก้ว แกต่างหากเล็ก แกเป็นอะไรนักหนา แค่เรื่องแก้วไม่กลับบ้านแกจะมาโวยวายกับพี่ทำไม ความสัมพันธ์ซับซ้อนบ้าบออะไร ต่อให้แกกับแก้วรักกันพี่ก็ไม่ยอมหรอก!”อังศนาโพลงออกมาในที่สุด
ชายหนุ่มชะงักเหมือนพี่จะรู้อะไรบางอย่างมา พักหลังกิริยาท่าทางพี่ใหญ่ดูแปลกไป เมื่อก่อนไม่เคยกอดเขาเลยสักครั้ง แต่เดี๋ยวนี้กลับทำบ่อยขึ้น แถมยังส่งสายตาแปลกๆ มาให้จนนึกหวั่น แต่พยายามตัดความรู้สึกด้านลบออกไป ในตอนนี้มันดันกลับมาอีกครั้ง
“ถ้าผมจะรักกับแก้ว มันผิดตรงไหนเหรอครับพี่ใหญ่”ชายหนุ่มย้อนถาม แววตาเยือกเย็นมากขึ้น
“ฐานะแกกับแก้วต่างกันเกินไป พี่ไม่มีทางยอม!”
“แล้วผู้หญิงแบบไหนที่เหมาะกับผมล่ะครับ พี่ใหญ่ช่วยหามาให้ผมดูสักคนสิ”
เขาอยากลองหยั่งเชิง พี่ใหญ่ไม่ยินยอมเรื่องแก้ว แต่ทว่าหญิงสาวคนไหนที่ถูกใจพี่กันแน่ เพราะไม่เคยเห็นพี่จะเข้ามาสนใจเรื่องความรัก ความใคร่ส่วนตัวเลย แต่กับแก้วทำไมถึงได้สนใจนัก
ดวงตาเรียวหลุบมองพื้นพยายามข่มกลั้นความรู้สึกไว้ในอก เธอจะเปิดเผยออกไปไม่ได้ ต้องเก็บงำมันเอาไว้ให้ถึงที่สุด ไม่นานหรอกแค่รอเวลาเท่านั้นสิ่งที่ปรารถนาเธอจะได้มาครอบครอง
“พี่จะไปหาให้เล็กได้ที่ไหน ในเมื่อพี่ทำแต่งาน!”
“อ๋อ... ถ้าอย่างนั้นผมหาเองก็ได้ครับ อยากได้คุณหนูสักคน มาแต่งงานอยู่กินมีลูก ตามแบบฉบับคนรวยทั่วไป ตกลงนะครับพี่ใหญ่ ผมจะเร่งหาให้เร็วที่สุดพี่จะได้มีหลายอุ้มเสียที”ชายหนุ่มหัวเราะ
“ตาเล็ก! นี่แกประชดพี่เหรอ!”
“ผมไม่ได้ประชดครับ ผมจะทำจริงๆ”เขายืนยันเสียงหนัก
คนฟังเริ่มร้อนรนใบหน้าเริ่มเผือด น้องชายเป็นบ้าหรือไง แค่เรื่องแก้วคนเดียวทำท่าทางต่อต้านพี่แบบนี้มันใช้ได้ที่ไหนกัน
“ตอนนี้เล็กยังแต่งงานไม่ได้หรอก ป๊ายังป่วยอยู่ แถมงานบริษัทมากมายไม่ต้องรีบหาสะใภ้มาให้ป๊าหรอก รอก่อนก็แล้วกัน”
เธอไม่คิดว่าน้องชายจะพูดเรื่องนี้ออกมา ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเพราะแก้วกัลยาคนเดียว แต่ทุกอย่างคงจบลงในวันพรุ่งนี้นี่แหละ
“เรื่องความรักการสร้างครอบครัวมันเป็นเรื่องส่วนตัว และผมขอตัดสินใจเอาเอง พี่ใหญ่อย่าคิดว่าการที่ผมกลับมาเมืองไทยแล้วจะยอมฟังทุกอย่าง ผมมีสิทธิ์ตัดสินใจด้วยตัวเอง แล้วผมจะบอกอะไรให้อีกอย่างต่อให้ป๊าไม่ยกสมบัติให้ ผมก็มีกิน พี่อย่าคิดว่าผมหวังเงินจากทางบ้านนะครับ ผมมาได้ผมก็หนีไปได้อีก ผมหวังว่าพี่คงจะเข้าใจ!”ชายหนุ่มตัดบทแล้วสาวเท้าขึ้นชั้นสอง
คนเป็นพี่ยืนหายใจหนัก ตอนนี้เธออยากระเบิดออกมาในอกมันอัดแน่นไปหมด ทำไม! แค่เรื่องแก้วทำให้น้องชายเดือดดาลได้ขนาดนี้ ไม่มีทางให้น้องหนีได้อีก และไม่มีทางยอมรับผู้หญิงหน้าไหน เข้ามาเป็นสะใภ้เด็ดขาด