ซือจิ้งถือเนื้อย่างเข้ามา กลิ่นหอมกรุ่น ทำให้ลี่หมิงรีบหันไปและกินอย่างเอร็ดอร่อย
หลังจากนั้นซือจิ้งก็ออกไปทำงานช่วยคนอื่นๆ ในเผ่า
.
.
การแลกเปลี่ยนระหว่างลี่หมิงและสัตว์ประหลาดสีขาวเป็นเช่นนี้ทุกๆ วัน
ซือจิ้งไม่ได้นับรู้เหตุการณ์นี้ เขายุ่งมาก ทุกคนในเผ่าต่างพากันเริ่มเอาข้าวของที่ต้องการแลกเปลี่ยนออกมา
จนถึงวันที่พวกเขาต้องออกเดินทาง ซิ่นหลิงเลือกทีมที่จะไปกับเขาไม่เยอะ
แน่นอนว่าในนี้รวมพวกซิ่นหลิง อานเจ๋อ เฟยซา เฟยอิน และซือจิ้ง ลี่หมิง จางหมิง จางต๋า
จางอู๋ ผู่เยว่ไม่ไป ทั้งสองอยากอยู่ที่เผ่า ลี่คุนก็เช่นกัน เขามีพวกพ้องให้ดูแล ไม่มีเวลาไป
ลี่คุนเสียใจมากที่ไม่สามารถตามไปได้ แพะของเขาต้องได้รับการปกป้องจากเขา
“พี่ชาย…พี่ชายสวยจัง” ซาซาออกมาส่งอานเจ๋อ เขามองลี่หมิงที่กำลังเดินมาพร้อมซือจิ้งและเผลอร้องออกมา
เด็กน้อยวิ่งไปหาลี่หมิง เขาเกาะขาก่อนเงยหน้ามองพี่ชายที่ตนไม่ได้เห็นหน้ามาสี่ห้าวัน
“พี่ชาย” เรียกเล็กอ่อนหวาน ทำให้ลี่หมิงยิ้มเอ็นดู
“ว่าไงครับซาซา?” ลี่หมิงก้มลงไปลูบหัวเล็กเบาๆ
ซาซา : •///•
“พี่ชายสวยจัง…แต่กลิ่นเหม็น” ซาซากำลังยิ้มเคลิ้มกับรอยยิ้มของลี่หมิงเป็นต้องชะงัก
เมื่อเด็กอ้วนได้กลิ่นเสือดำผสมกลิ่นหอมของพี่ชายคนสวยของตน
“หืม?” ลี่หมิงเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ เขาก้มดมตัวเองและพบว่าเขาไม่ได้กลิ่นอะไรเลย
เขาอาบน้ำแล้วนะ…ทำไมซาซาถึงบอกว่าเหม็นล่ะ?
“ซือจิ้งผมเหม็นรึเปล่า!?” ลี่หมิงรีบดึงร่างสูงอย่างตกใจ
“ไม่เจ้าจะเหม็นได้ยังไง” ซือจิ้งยิ้มขำ ก่อนเหล่ตามองเด็กน้อยอย่างมีความหมาย
“อย่าฟังซาซาเลยลี่หมิง” ลี่น่ารีบอุ้มลูกน้อยของตน
“ผมไม่เหม็นจริงนะ?” ลี่หมิงหันไปถามลี่น่า
“ไม่…เจ้าไม่เหม็น” ลี่น่าชะงัก เขารีบส่ายหน้า
เจ้าไม่ได้เหม็น…แต่เจ้ามีกลิ่นเสือดำ
“ไปเถอะ” ซือจิ้งไม่รอให้ลี่หมิงถามต่อ เขารวบตัวคนรักเดินตรงไปที่หน้าเผ่าทันที
“โอ้! เจ้าไปทำอะไรมา?” ผู้เฒ่าไป๋เซ่อเห็นลี่หมิงเดินมาก็ตกตะลึง
ทุกคนก็แอบมองลี่หมิงอย่างแปลกใจ ตั้งแต่ลี่หมิงป่วยซือจิ้งก็ไม่ยอมให้เขาออกมาเดินเล่นอีกนอกจากจะมีเขาไปด้วย
และเวลาที่ซือจิ้งว่างคือตอนเย็น ในตอนนั้นทุกคนไม่ได้สังเกตเลยว่าลี่หมิงเปลี่ยนไป
เมื่อซือจิ้งเห็นทุกคนมองคนรัก เขาก็หงุดหงิด เพราะไม่รู้ว่าลี่หมิงไปทำอะไรมาถึงได้สวยขึ้นแบบนี้ ซือจิ้งจึงหวงมาก
ผิวที่เคยขาวซีด ก็เปลี่ยนเป็นขาวใสเปล่งปลั่ง ดูมีน้ำมีนวล
จากแต่ก่อนที่ลี่หมิงนั้นดูดีอยู่แล้วแต่เขาดูอ่อนแอไม่แข็งแรงเหมือนคนในโลกนี้
ตอนนี้เขา…สวยสุขภาพดี ใบหน้าอวบอิ่ม เนื้อตัวนุ่นนิ่มไปหมด มือที่เคยหยาบจากการทำงานก็เปลี่ยนมาเนียนนุ่ม แม้แต่ตัวลี่หมิงเองก็ตกใจ
แต่เขาคิดว่าคงเปลี่ยนไม่มาก…ตอนนี้คงต้องคิดใหม่
“มองอะไร!?” ซือจิ้งหน้าบึ้ง เขาสวมหมวกปิดใบหน้าลี่หมิงอย่างหึงหวง
“ห้ามถอด!” ไม่วายขู่คนตัวเล็กอีกด้วย
ลี่หมิง : -_-
ทุกคน : ￣ˍ￣
“พวกเจ้าเตรียมตัวเรียบร้อยแล้วใช่ไหม?” ผู้เฒ่าฉางตี๋พยายามเรียกความสนใจกลับมาที่ตน
“เรียบร้อยแล้วปู่” จื่อลู่ตอบ
โม่โฉวตรวจสอบข้าวของที่ต้องเอาไปด้วยก่อนจะพยักหน้าให้ผู้เฒ่าฉางตี๋
“ดี…ข้าจะอวยพรให้” ผู้เฒ่าฉางตี๋ยิ้มอย่างพอใจ
ซือจิ้งพาลี่หมิงไปรับพร ลี่หมิงมองผู้เฒ่าทำไม้ทำมืออย่างมึนงง ดูเหมือนชายชราคนนี้กำลังทำพิธีอะไรบางอย่าง
ผู้เฒ่าฉางตี๋หยิบกล่องไม้เล็กๆ ออกมา ด้านในมีครีมสีแดง ชายชราใช้มันแตะไปที่หลังมือของทุกคน ชายชราวาดมันเป็นลวดลายแปลกๆ ที่ลี่หมิงไม่เข้าใจ
เมื่อเสร็จพิธี ทุกคนในเผ่าก็ส่งเสียงร้องของให้พระเจ้าคุ้มครองพวกเขา
การเดินทางครั้งนี้ พวกเขาจะลงไปจากภูเขาลูกนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่ลงไปหลังจากสึนามิครั้งก่อน
ลี่หมิงได้โอกาสมองรอบด้านอย่างสนใจ ตอนนั้นที่มาช่วงหน้าหนาวทำให้มองเห็นไม่ชัด
ตอนนี้ลี่หมิงรู้แล้วว่าในภูเขาลูกนี้อากาศดีมากต้นไม้ก็ใหญ่กว่าด้านล่างหลายเท่า
ระหว่างที่ลี่หมิงนั่งบนหลังเสือดำ เขาแกะเมล็ดฟักทองกินแก้เบื่อ เมื่อก้มมองไปที่กระเป๋าหนัง
ลี่หมิงก็เห็นก้อนขนสีขาวที่คุ้นเคย
“!”
สัตว์ประหลาดตัวนี้มาอยู่ในกระเป๋าเขาตั้งแต่เมื่อไหร่!
ดวงตากลมโตเปิดขึ้น มันมองลี่หมิงอย่างเกียจคร้าน ก่อนจะหลับตานอนบนเสื้อผ้าของลี่หมิงโดยไม่สนใจเขา
…ลี่หมิงไม่รู้จะทำยังไงกับเจ้าตัวเล็กนี้แล้ว แม้แต่ซือจิ้งก็ยังไม่รับรู้ว่าเจ้าสัตว์ประหลาดตามมา
ลี่หมิงก็คิดว่ามันคงไม่ธรรมดา แต่หลังจากที่ติดต่อกันมานาน ลี่หมิงก็รับรู้ว่าเจ้าตัวเล็กนั้นเป็นตัวตะกละน้อย!
และมันคงไม่ได้คิดร้ายอะไร หากจะทำ คงไม่ปรากฏตัวให้เขาเห็นแบบนี้
ลี่หมิงเอื้อมมือเข้าไปเกาคางของมันเบาๆ ลูบขนนุ่มอย่างติดใจ ก่อนจะดึงมือออกมาเมื่อถูกเขี้ยวเล็กงับ
สัตว์ประหลาดตัวน้อยกัดลี่หมิงเบาๆ มันพลิกตัวหนีเขา ก่อนมุดหายไปในเสื้อผ้า
ลี่หมิงไม่มีอะไรทำแล้ว เขาจึงงีบหลับบนหลังเสือดำ ช่วงนี้เขานอนบ่อยมาก
การเดินทางผ่านไปอย่างรวดเร็ว แต่ก็ยังไม่ถึงซะที จากที่เคยตื่นเต้นกับทิวทัศน์ก็เริ่มเบื่อหน่าย
‘เจ้าไม่เป็นไรนะ?’ เสือดำหันมามองร่างบางที่กำลังหน้าซีด
ซือจิ้งไม่รู้ว่าลี่หมิงเป็นอะไรไป ช่วงนี้นอกจากจะนอนเยอะ ร่างบางยังกินเยอะด้วย!
ลี่หมิงไม่ได้กินผักอีกต่อไป ตั้งแต่ออกเดินทางลี่หมิงก็กินแต่เนื้อมาตลอด แถมยังกินเกือบเท่าของซือจิ้งด้วย
ทุกคนพากันตกตะลึงไปพร้อมๆ กัน เพราะแต่ก่อนลี่หมิงนั้นกินราวกับแมวดม
“อึก…อยากอ้วก” ลี่หมิงพูดพร้อมปิดปากแน่น
เสือดำได้ยินก็รีบหยุด ลี่หมิงลงจากหลังเสือดำก่อนวิ่งไปอ้วกที่ข้างทาง
ร่างเล็กอ้วกออกมาอย่างหนัก แต่กลับไม่มีอะไรออกมา ลี่หมิงพิงร่างเสือดำข้างๆ อย่างอ่อนแรง
‘ไหวไหม?’ เสือดำคาบกระบอกน้ำให้ลี่หมิงดื่ม
“พวกเราพักแถวนี้เถอะ แสงเริ่มหมดแล้ว” ซิ่นหลิงเดินมาดูทั้งสอง เห็นว่าหน้าของลี่หมิงไม่ไหวแล้ว เขาจึงหันกลับไปบอกคนอื่น
“เอาไปให้ซือจิ้ง” จางหยุนเปิดกระเป๋าหนังก่อนหยิบผลไม้ออกมายื่นให้จางต๋า
ผลไม้นี้แม่ของพวกเขายัดเยียดมาให้ ผู่เยว่ให้ผลไม้หวานแก่ซือจิ้งแต่ของจางหยุนกับจางต๋าเป็นผลไม้เปรี้ยวที่ยังไม่สุก
จางหยุนเห็นว่าลี่หมิงกินผลไม้ของแม่ ไปหมดแล้ว คงจะชอบ
“อืม” จางต๋าหยิบของตนออกมาเช่นกัน เขาเดินไปหาซือจิ้งและลี่หมิง
“พี่ชาย ผลไม้เอาให้ลี่หมิงกิน” จางต๋ายัดผลไม้ไว้ในอ้อมแขนซือจิ้ง
“อืม” ซือจิ้งรับมา ก่อนแววตาที่มองจางต๋าจะอ่อนลง ร่างสูงยัดเนื้อทอดคืนให้เช่นกัน
จางต๋ารับมาอย่างไม่อิดออด เขายิ้มก่อนเดินจากไป ลี่หมิงนั่งกินผลไม้ของจางต๋าจนหมด
แต่ตอนดึกเขาก็ยังกินเนื้อย่างอีกหลายไม้อยู่ดี
การเดินครั้งนี้ ซิ่นหลิง ซือจิ้ง และทุกคนต่างรู้ดีว่ามีบางอย่างมากับพวกเขาด้วย
แต่พวกเขาก็ยังทำเป็นมองไม่เห็นมันเพราะลี่หมิงเป็นคนดูแลมัน
หากไม่เป็นอันตราย ซิ่นหลิงก็จะไม่พูดอะไร แต่บางครั้งโม่โฉวก็แอบบอกพวกเขาว่าเห็นเจ้าก้อนขนของลี่หมิงไปล่าสัตว์
ตอนแรกซือจิ้งและซิ่นหลิงไม่เชื่อ ไม่มีใครเชื่อ แต่พอเห็นลี่หมิงย่างเนื้อสัตว์ขนาดใหญ่ที่ซือจิ้งไม่ได้ล่า
และพวกเขาไม่ได้ล่า ทุกคนก็เงียบกริบ