ขณะที่อวิ๋นซือกำลังมุ่งมั่นวางแผนสร้างชื่อให้ร้านไห่ถัง เพื่อก้าวสู่หนทางชีวิตที่ดีในวันข้างหน้าของตนเอง
ซูลี่หลินนับวันกลับยิ่งถอยหลังเข้าสู่วังวนที่ไร้ทางออก เช้านี้นางตื่นขึ้นมาพร้อมด้วยใบหน้าซีดขาว มือเล็กเกาะกุมท้องที่ทั้งปวดและเสียดอย่างไม่เข้าใจ ดวงตาคู่สวยตวัดมองอีกฟากของเตียงที่ไร้ไออุ่นอย่างขุ่นมัว เมื่อคืนนางรอสามีมาค้างด้วยจนเกือบฟ้าสาง ทว่าอีกฝ่ายก็ไม่ได้กลับมา ความเจ็บปวดจากร่างกายแปรเปลี่ยนเป็นความกราดเกรี้ยวทันที
เดิมทีพี่ชิงมีสตรีข้างกายมากมาย นางเองก็รับรู้และทำใจได้ แต่นั่นเป็นเพราะแต่ก่อนนางยังไม่ได้เข้ามาอยู่ในฐานะที่จะห้ามปรามอีกฝ่าย จึงได้แต่เก็บกักความหึงหวงที่พึงมีไว้ในอก ทว่ายามนี้นางก็อยู่ที่นี่แล้ว แล้วเหตุใดชายคนรักจึงยังต้องไปหาหญิงอื่นอีกเล่า ยิ่งคิดมากเท่าไรใบหน้างดงามก็ยิ่งทวีความขุ่นมัวเท่านั้น ร่างบางข่มใจก่อนจะหันไปเอ่ยถามสาวใช้ข้างกาย
“เมื่อคืนนายท่านไปค้างเรือนใด”
สาวใช้คนสนิทที่ติดตามกันมาจากบ้านเดิมเหลือบมองผู้เป็นนายอย่างกล้าๆ กลัวๆ ก่อนจะค่อยๆ เอ่ยบอกเสียงเบา “เมื่อคืนนายท่านค้างที่เรือนอนุเจียวเจ้าค่ะ”
ร่างบอบบางของซูลี่หลินชะงักไปครู่หนึ่ง พลางนึกถึงใบหน้าของอนุเจียวที่นับได้ว่าเป็นสาวงามคนหนึ่ง สามีรู้อยู่แก่ใจว่านางท้อง แต่กลับเลือกไปนอนค้างกับหญิงอื่นอย่างนั้นหรือ ในความคิดพลันนึกถึงช่วงเวลาที่ผ่านมาไม่กี่วันนี้ อีกฝ่ายคล้ายเปลี่ยนไปอย่างบอกไม่ถูก แม้จะมาเจอหน้ากันเรื่อยๆ ทว่ากลับมีการแสดงออกที่ปกปิดซ่อนเร้น
เมื่อคืนนางเฝ้ารออีกฝ่ายจนหลับใหลด้วยซ้ำ แต่สามีกลับไปนอนค้างเรือนอนุคนอื่น หรือว่าเป็นเพราะตนปรนนิบัติเรื่องบนเตียงแก่เขาไม่ได้กัน ดวงตาคู่สวยฝ้าฟางไปด้วยหยาดน้ำ ยามคิดถึงภาพตัวเองนอนเดียวดายรอคนรักที่กำลังตระกองกอดหญิงอื่นไว้แนบอก
‘พี่ชิง เหตุใดท่านจึงทำกับหลินเอ๋อร์เยี่ยงนี้...’
ใบหน้าที่เคยงดงามเหนือใครซูบลงไม่น้อย ดวงตากลมแดงก่ำฉายแววโกรธขึ้งและน้อยใจ ซูลี่หลินพลันตวัดผ้าห่มออกพ้นร่าง ผวากายลุกขึ้นจากเตียงในทันที นางจะไปหาเขา!
“ว้าย! คุณหนู ละ...เลือด!”
สาวใช้คนสนิทหวีดร้อง ชี้มือไปบนเตียงที่มีคราบเลือดสีแดงปรากฏ ซูลี่หลินใจหายวาบ เหลียวมองด้านหลังตัวเองพลางยกมือขึ้นกุมท้องด้วยสีหน้าขาวเผือด นี่นางแท้งบุตรอย่างนั้นหรือ
ไม่! มีบางอย่างไม่ถูกต้อง หากแท้งจริงๆ อาการที่เป็นอยู่ย่อมไม่ใช่แบบนี้ หญิงสาวพลันตัวชาวาบ ก่อนจะรู้สึกราวกับโลกจะมืดดับลง เมื่อตระหนักอะไรบางอย่างได้ เลือดที่ไหลจนซึมผ้าปูเตียง อาการปวดเสียดที่ท้องน้อย ทุกอย่างล้วนเป็นสิ่งที่เคยเกิดขึ้นมาตลอดยามมีระดู แต่ว่านางตั้งครรภ์อยู่มิใช่หรือ นางพลันตวาดร้องสั่งสาวใช้
“ไปตามหมอหลี่มาให้ข้าเดี๋ยวนี้!”
อากาศในยามเช้าของเหมันต์นั้นเย็นเยือก กลิ่นน้ำค้างและหมอกในอากาศลอยอวล แสงสีทองสาดไล่ไปตามพื้นจนหิมะขาวค่อยๆ ละลายเป็นหยดน้ำ ความเย็นที่ทับถมทำให้หิมะที่ละลายด้านบนเกิดเป็นพื้นน้ำแข็งใสกระจ่าง
บุรุษหนุ่มรูปงามนั่งมองทิวทัศน์นั้นอย่างเหม่อลอย ดวงตาคมสลับมามองร่างบางในอาภรณ์สีแดงสดข้างหน้าเป็นระยะ บทเพลงแว่วหวานท่วงทำนองขอความรักดังระเรื่อย
เจียวมิ่งไฉกรีดสายพิณบรรเลงเพลงด้วยท่วงท่างดงาม นางก้มหน้าลงพลางหลบสายตาเอียงอายยามเห็นสามีจ้องมองตนเองไม่วางตา สายลมหนาวพัดหวนพาอาภรณ์ที่สวมสะบัดพลิ้ว หลันชิงมองภาพนั้นคล้ายคนที่ตกอยู่ในภวังค์ หากสตรีที่คิดคำนึงหาใช่ผู้ที่อยู่ตรงหน้าไม่ แต่กลับเป็นอีกคนหนึ่งที่เคยผ่านวันคืนรัญจวนใจด้วยกัน
ดวงหน้างดงามตราตรึง รอยยิ้มหวานยั่วเย้าทว่าชวนให้ใจระทึก อาภรณ์บางเบาแนบกายสะกดสายตา อีกทั้งภาพยามนางออดอ้อนเข้าซุกอ้อมอกของเขายังมิอาจลืมได้ลง หลันชิงราวกับหลงละเมอไปชั่วครู่ ร่างสูงขยับลุกขึ้นก้าวเข้าหาผู้ที่สร้างบทเพลง มือแกร่งเชิดจับปลายคางมนขึ้นสบตา อีกฝ่ายคลี่ยิ้มอ่อนหวานเอียงอายตอบกลับ
ทว่า... ไม่ใช่นาง!
ผู้ที่อยู่เบื้องหน้าหาใช่คนที่เขากำลังคิดถึง เมื่อตั้งสติได้ความจริงก็พลันปรากฏ สำนึกแห่งจิตใจร้องบอกตนเอง ราวกับจะตอกย้ำบางสิ่งให้หวนคิดเสียดายว่าสตรีผู้นั้นไปจากเขาแล้ว... อวิ๋นซือ
หลันชิงไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร เหตุใดใจตนจึงไม่เหมือนก่อน ครั้งนั้นเขามองว่าสตรีตรงหน้าคล้ายหลินเอ๋อร์ จึงมอบความโปรดปรานให้อีกฝ่ายไม่น้อย ทว่าวันนี้แม้บทเพลงและคนจะยังคงเหมือนเดิม แต่ที่คิดถึงกลับกลายเป็นอีกคน หลันชิงพลันทอดถอนใจพร้อมกับละมือกลับ ก้าวลงจากเรือนอีกฝ่ายไปท่ามกลางปุยหิมะที่โปรยปราย
เจียวมิ่งไฉเหม่อมองภาพด้านหลังร่างสูง นางเห็นอาอิ้นที่วิ่งตามนายท่านไปพร้อมกางร่มให้ รอยยิ้มบางเบาแสนเศร้าพลันผุดขึ้นเลือนราง คราวนี้นางก็เป็นตัวแทนสตรีอีกคนเช่นนั้นหรือ...
มุมปากบางยกยิ้มคล้ายยอมจำนน จะไปโทษผู้ใดได้เล่า ในเมื่อนางเป็นคนเลือกทำเช่นนี้เอง ทว่าช่างน่ารันทดใจนักเมื่ออยู่ต่อหน้ากลับไร้ตัวตน มิอาจสู้คนที่อยู่ในใจอีกฝ่ายได้
เพียงแต่ว่า... สุดท้ายแล้วคนที่จะอยู่รอดก็คือคนที่ยอมรับทุกสิ่งได้มิใช่หรือ
ร่างสูงก้าวเดินมายังเรือนมารดาที่ช่วงนี้แทบมิได้มาเยือน เนื่องจากเรื่องของอนุคนใหม่ทำให้อีกฝ่ายเกรี้ยวกราด หลันชิงกับฮูหยินผู้เฒ่าจึงเข้าหน้ากันไม่ติดนัก