15
อีกหนึ่งสิ่งที่หยวนไป๋เจียนคิดไม่ตกนั่นก็คือเรื่องกลิ่นเครื่องหอมที่หนานอันรั่วใช้ จำได้ว่านางไม่ชอบกลิ่นเครื่องหอมที่มีกลิ่นออกไปทางสมุนไพร มันทำให้นางคิดถึงความผิดที่ทำให้พี่สาวได้รับบาดเจ็บ แต่ว่าเมื่อตอนที่เขาอุ้มนางไปรักษาแผล บนกายนางกลับมีกลิ่นของเครื่องหอมสมุนไพร
มีอยู่ครั้งหนึ่งเขานำเครื่องหอมไล่แมลงเข้ามาในห้อง หนานอันรั่วทำหน้าตาบูดบึ้ง โมโหหงุดหงิดเขาไปตลอดบ่าย นางสั่งให้เขานำไปทิ้งแถมยังไล่ให้เขาไปอาบน้ำใหม่อีกครั้งเพราะบนเสื้อผ้าของเขามีกลิ่นนั้นอยู่
ถึงแม้จะมีความสับสนในเรื่องนี้ เขาก็พยายามหาเหตุผลดี ๆ ที่นางเปลี่ยนใจมาชอบกลิ่นนั้นเพื่อสนับสนุนความคิดตัวเอง
พูดก็พูด ตั้งแต่ที่หนานรั่วซีเร้นกายไปรักษาตัวเขาก็ไม่ได้ยินข่าวนางอีกเลย ไม่รู้ว่านางเป็นเช่นไร แม้แต่คนของซีตันก็ไม่เอ่ยถึงสตรีผู้นั้นราวกับว่านางไม่มีตัวตนในโลกนี้
แต่ช่างเถอะนางไม่ใช่คนที่เขาให้ความสำคัญมาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว คนที่เขาสนใจตอนนี้มีเพียงหนานอันรั่วเท่านั้น
กลางดึกคืนนั้นเย่ลู่แวะมาหารั่วซีที่ห้อง โดยปกติของคนที่แอบบุกรุกบ้านคนอื่นยามวิกาลจะต้องใส่พวกชุดที่ปิดบังอำพรางตัวและง่ายต่อการหลบหนีแต่คนผู้นี้ไม่ใช่ เขายังคงใส่ชุดสีสันประหลาดอันเป็นเอกลักษณ์ของตนเองอย่างไม่แยแสสิ่งใด
เมื่อเห็นว่าดึกและปลอดคนเย่ลู่จึงทะยานออกมาจากที่ซ่อน
รั่วซีเห็นชุดเขาแล้วก็ปวดหัว นางคิดว่าอย่างน้อยก็ควรชินได้แล้ว แต่อย่างไรเสียก็ไม่ชินสักที แต่การได้เห็นหน้าเขาจึงทำให้นางรู้ว่าเขาปลอดภัย
“นึกว่าท่านตายไปแล้วซะอีก” นั่นเป็นประโยคแรกที่นางพูดกับเขาเมื่อเห็นหน้า
“ยังปากดีไม่มีเปลี่ยน ยังเป็นนังหนูคนเดิมสินะ” ชายสูงวัยแต่หน้าเด็กโบกพัดไปมา เขาไปนั่งอยู่ที่โต๊ะกลางห้องเพื่อสนทนากับนาง
“ข้าดีใจที่ท่านเอาตัวรอดมาได้” นางพูดด้วยความสัตย์จริง
“ข้าไม่ตายง่าย ๆ หรอก ยังมีชีวิตอยู่ได้อีกเป็นร้อยปี” เขาตอบนาง อันที่จริงเขาอายุเท่าไหร่ก็ลืมไปหมดแล้ว
“ท่านมาที่นี่มีเรื่องอันใดหรือ” นางถามเหตุผลเขา
“วันที่แยกกัน เจ้าลืมยาไว้บนรถม้า ข้ากลัวจะต้องทำศพคนเลยเอายามาส่งเจ้าเสีย” เขาวางขวดยาไว้บนโต๊ะ
นางอาการดีขึ้นแล้วก็จริงแต่ก็ถือว่าร่างกายยังไม่แข็งแรง จำเป็นต้องกินยาบำรุงซึ่งเป็นสูตรเฉพาะของเขา
“ในขวดมีจำนวน 24 เม็ด สำหรับกินเดือนละ 1 เม็ด ในวันฉืออู่ของทุกเดือน หากเจ้ายังไม่ตายอีก 2 ปีข้าจะมาหาอีกครั้ง”
“ท่านนี่ถนัดแช่งคนจริง ๆ นะ” นางกำลังจะซึ้งในความหวังดีของแล้วเชียว
“ยื่นมือของเจ้ามาหน่อยสิ” เย่ลูปูผ้าบนโต๊ะกลาง เขาอยากตรวจดูอาการของนางให้แน่ใจก่อนจะกลับเข้าหุบเขา
หนานรั่วซียื่นให้เขาอย่างว่าง่าย
อาการของนังหนูคนนี้ ดีขึ้นมากกว่าแต่ก่อนชีพจรเต้นแบบคนปกติทั่วไป แต่หากเจอสิ่งกระตุ้นอาการป่วยของนางอาจกลับมาได้อีก รุนแรงหรือไม่นั่นขึ้นอยู่กับว่านางแพ้สิ่งนั้นแค่ไหน
“เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ”
“ก็ดีขึ้นแล้ว ต่อไปนี้ก็ให้ระมัดระวังการใช้ชีวิตให้มาก ๆ เรื่องการกินของเจ้าก็สำคัญ อะไรที่เจ้ากินไม่ได้เจ้าย่อมรู้ตัวเองดี” เย่ลู่ร่ายยาว
“เจ้าค่าาาาาาาาา” นางลากเสียงยาว
“ข้ามีอีกเรื่องหนึ่งจะถาม” เขามองหนานรั่วซี “เจ้าเต็มใจจะเป็นเงาของพี่สาวเจ้าจริง ๆ หรือ”
หนานรั่วซียิ้ม พยักหน้ารับ
“เจ้าค่ะ เข้ายินยอม ไม่มีใครบังคับข้าได้”
“น่าเบื่อ มนุษย์หลายคนเป็นคนฉลาดเฉลียวแต่ทำตัวโง่งมเพราะความรัก”
หนานรั่วซีไม่เข้าใจ ทำไมเขาถึงพูดราวกับว่าตนเองไม่ใช่มนุษย์เสียอย่างนั้น
เย่ลูสะบัดพัดออกมาพัดด้วยท่าทีหงุดหงิด เรื่องของพวกคนข้างนอกนี่เขาไม่เข้าใจเลยจริง ๆ แต่เมื่อนึกย้อนไปในอดีตเขาก็เคยพบปัญหานี้เหมือนกัน ความรักบทมันจะรักก็รักจนถอนหัวใจไม่ขึ้นกันทั้งนั้นนั่นแหละ
“ไว้ถึงคราที่ข้าถูกพิษรักเล่นงานค่อยกลับไปให้ท่านรักษาดีไหมเจ้าคะ” นางทำตาแป๋ว
“ใครบอกว่าจะรับเจ้ากลับไปกัน ฝันไปเถอะ” หมอเฒ่าปากร้ายบ่นอุบ “เอาเถอะข้าไปก่อนดีกว่าเดี๋ยวใครเห็นเข้าจะว่าเจ้าคบชู้”
พูดจบชุดสีสันสะท้อนแสงของเย่ลู่ก็หายลับออกไปจากห้องนาง หายไปได้อย่างไรนางก็ไม่ทราบได้ รั่วซีได้แต่นึกขอบคุณในความหวังดีของเย่ลู่ หากมีโอกาสนางจะต้องกลับไปเยี่ยมเขาให้ได้
เรื่องที่เย่ลู่กำชับนางจำขึ้นใจเพราะเขาย้ำกับนางตั้งแต่ก่อนออกมาจากหุบเขาแล้ว มาที่นี่เขาก็ยังกำชับอีกมันคงเป็นเรื่องสำคัญจริง ๆ
แต่ของที่หนานอันรั่วชอบมีทั้งสิ่งที่นางเกลียดและกินไม่ได้ หากหยวนไป๋เจียนนำของพวกนั้นมาให้นาง นางจะปฏิเสธได้อย่างไรกันเล่า
สองสามวันต่อมาหนานเจินหยางแวะมาหานางที่ห้อง ส่วนตัวหยวนไป๋เจียนนั้นต้องสะสางราชกิจตามที่ตั้งใจไว้ในตอนแรกทำให้ช่วงนี้ไม่สามารถมาหานางได้
หนานเจินหยางแวะไปหานางที่เรือน เขาอยากแน่ใจว่านางอยากทำเช่นนั้นจริง ๆ ใช่ไหม หากคนทั้งคู่ต้องแต่งงานกัน เรื่องจะไม่ง่ายดายอีกต่อไปแล้วนะ
คนงามในชุดสีชมพูอ่อนตามแบบของสตรีชาวเป่ยฮั่นนั่งจิบน้ำชาอยู่ในสวนเนื้อผ้ากรุยกรายช่วยเสริมให้นางดูงดงามราวกับเทพธิดา เวลานี้นางกำลังหัดเรียนรู้เรื่องประเพณีดื่มชาของชาวเป่ยฮั่น
“เสด็จพี่” หญิงสาวทักทายพี่ชายที่กำลังเดินเข้ามา
หนานเจินหยางนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม วันนี้เขาเปลี่ยนมาใส่ชุดของบุรุษชาวเป่ยฮั่นทำให้ดูหล่อแปลกตาไปไม่น้อย
ใบหน้าคมคายถอนหายใจหนึ่งรอบก่อนจะเอ่ยกับนาง “ข้ามาวันนี้เจ้าจะไม่เปลี่ยนใจใช่หรือไม่”
“เจ้าค่ะ” นางยังคงยืนยันคำเดิม
“หากพวกเจ้าแต่งงานกันไปแล้ว อะไร ๆ ก็เปลี่ยนยากแล้วนะ”
“ทุกอย่างข้าจะแบกรับเอาไว้เอง แม้จะเป็นภายใต้เงาของอันรั่วข้าก็ยินยอม ขอแค่เพีย...” สายตาของนางเหม่อลอยเมื่อพูดถึงอันรั่ว
“แค่เพียงอะไร?” ผู้เป็นพี่หันไปถามนาง
“ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ แค่เพียงประชาชนไม่เดือดร้อนข้าก็พอใจแล้วเจ้าค่ะ” ผู้เป็นน้องยิ้มแจ่มใส่ แม้ในใจนางตอนนี้จะรู้สึกระทมทุกข์สักเพียงใด ทุกอย่างเป็นความดื้อดึงของนางเองทั้งนั้น
“งั้นก็เอาเถอะ ข้าแค่อยากมายืนยันคำพูดจากเจ้าอีกสักครั้ง หากเจ้าตัดสินใจหนักแน่นเช่นนั้นต่อไปข้าก็จะไม่ถามเรื่องนี้กับเจ้าอีก”
“เจ้าค่ะ”
“ต่อแต่นี้ไปเจ้าคือหนานอันรั่ว ส่วนเรื่องของอันรั่วตัวจริงข้าจะยังคงตามหานางต่อไป ไม่พบศพเท่ากับว่านางยังมีชีวิตอยู่”
“เจ้าค่ะ” นางรับคำเช่นเดิม
หากวันหนึ่งอันรั่วปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง นางจะทำเช่นไร อันรั่วจะมาทวงคนของนางคืนหรือไม่ให้เป็นเรื่องของอนาคตก็แล้วกัน ในเวลานี้นางยอมเป็นคนเห็นแก่รัก พ่ายแพ้ต่อคุณธรรม เมื่อคิดว่าตนมีโอกาสที่ปฏิเสธเรื่องนี้ได้แต่นางไม่ทำ ช่างเห็นแก่ตนนัก
อายงที่แอบฟังเรื่องราวของสองพี่น้องอยู่ห่าง ๆ ได้ยินแล้วก็เจ็บปวด หากนางแต่งงานกับหยวนไป๋เจียนแล้ว เขาจะไปอยู่ปกป้องนางได้อย่างไร ทำเช่นไรเขาถึงจะอยู่ข้างกายนางได้เช่นวันเก่า ๆ ในวังหลวงล้วนแล้วมีแต่อสรพิษ เขาจะต้องปกป้องนางให้ได้
หลังจากหยวนไป๋เจียนสะสางเรื่องราวที่เมืองหน้าด่านเสร็จแล้วก็ถึงเวลาที่ต้องกลับเมืองหลวงเสียทีเขาแทบจะอดใจไม่ไหวที่จะได้อยู่ร่วมกันกับนางอย่างถูกต้องตามประเพณี หนานอันรั่วคือคนที่เขาถวิลหามาเสมอ
การเดินทางกลับครั้งนี้จึงดูยิ่งใหญ่เป็นพิเศษนอกจากขบวนเสด็จของจักรพรรดิองค์ใหม่แล้วยังมีขบวนเจ้าสาวจากซีตันที่เตรียมแต่งตั้งเป็นว่าที่ฮองเฮาของเป่ยฮั่นอีกด้วย