ที่คั่นหนังสือเธอหายไปไหน !
หานมี่นั่งหาที่คั่นตั้งแต่กลับมาถึงห้อง เธอเปิดอ่านหนังสือพบว่าที่คั่นได้หายไปแล้ว ใบหน้าผ่าวร้อนด้วยความกระวนกระวายใจเมื่อที่ของโปรดของขวัญจากบิดาได้หายไป เธอถอนหายใจออกมาแล้วนึกอย่างสงบว่าเผลอไปทำตกไว้ที่ไหนหรือเปล่า
หรือว่าที่สนามหญ้า ! หานมี่นึกขึ้นได้ เธอถึงกับต้องทำหน้าเซ็งออกมาเมื่ออาจารย์เดินเข้ามาสอน หญิงสาวจำต้องเก็บความกังวลไว้ในใจ แล้วเริ่มสนใจกับการเรียน
จนกระทั่งหมดคาบลง เสียงพูดคุยของเพื่อนในห้องดังขึ้นอีก หานมี่มองอย่างเงียบ ๆ ก่อนที่จะลุกขึ้นเดินออกจากห้องเรียนไป เธอรู้สึกหงุดหงิดใจเมื่อของสำคัญหายไป
หญิงสาวเดินกลับมาที่สนามหญ้าอีกครั้งหนึ่งเธอเริ่มที่จะนั่งลงแล้วคลานหาอย่างละเอียดที่ละจุด แต่ปรากฏว่าไม่พบเลยสักนิด หานมี่อยากจะร้องไห้ออกมา เธอทำของสำคัญในชีวิตของเธอหาย
‘หานี่อยู่เหรอ ?’ เสียงทักเอ่ยขึ้น หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองแสงสะท้อนกับเหล็กของที่คั้นพอดี หานมี่เอื้อมมือไปหยิบแต่เขากลับดึงกลับเสียก่อน เธอลุกขึ้นพร้อมกับปัดเศษหญ้าที่ฝ่ามือก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเขา
‘ขอคืนด้วยค่ะ’ หานมี่แบมือไปหาเขา แต่จิ้นฝูยังทำเป็นไม่สนใจ เขายิ้มออกมาแล้วก้าวเข้ามาใกล้
จิ้นฝูรู้สึกชอบกับท่าทางเยือกเย็นของหานมี่ตั้งแต่ที่พบกันครั้งแรก เธอดูไม่ตื่นเต้นเหมือนผู้หญิงคนอื่น ๆ ด้วยซ้ำที่เมื่อเจอเขาแล้วจะวิ่งเข้าใส่ เขาอยู่กับเธอแล้วรู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก
‘แล้วถ้าไม่ให้ล่ะ’ เขาถามขึ้น สีหน้าของหญิงสาวดูตกใจเล็กน้อยพร้อมกับมองที่คั่นในมือชายหนุ่ม
‘รุ่นพี่ต้องการอะไรคะ’ หานมี่ถาม เธอคงต้องยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ของต่างหน้าจากบิดาที่เสียไปแล้วคืนมา
จิ้นฝูยืนคิดอยู่สักครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มที่มุมปากออกมา เขาก้าวเข้าไปหาเธอจนเกือบชิดแล้วโน้มใบหน้าลงมาหา
‘เธอยอมทุกอย่างอย่างงั้นเหรอ’
หานมี่เหลือบมองรุ่นพี่หนุ่มก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ
‘ค่ะ ทุกอย่าง’
เมื่อตอบไปแล้วเธอจึงก้มหน้าหลบสายตาเขา ใจนึกหวั่นด้วยความกลัว เขาไม่ได้ดูใจดี แต่เธอก็ไม่รู้ว่าเขาเป็นคนยังไงกันแน่
จิ้นฝูรู้ว่าเธอกำลังกลัวเขา แม้จะไม่แสดงออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน ชายหนุ่มยิ้มก่อนที่จะกลับมายืนตรงเช่นเดิม
‘เดทกับฉัน 1 วัน แล้วจะคืนให้’
แม้น้ำเสียงของชายหนุ่มจะดูสบายๆ แต่คนที่ได้ยินถึงกับต้องเงยหน้าขึ้นมองเขาทันที หานมี่ไม่ต้องการอะไรแบบนี้ ให้เธอทำอะไรก็ได้ กวาดพื้นหรือวิ่งรอบสนาม แต่ไม่ใช่การเดทกับเขา !!
‘รุ่นพี่ !’
หานมี่เรียกเขาด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจ เมื่อมองเขาที่เลิกคิ้วให้เธอจึงเงียบไปสักพักก่อนที่จะพูดขึ้น ‘ทำอะไรก็ได้ ที่ไม่เดทได้มั้ย ?’
จิ้นฝูฟังแต่ไม่สนคำพูดของเธอ
‘วันอาทิตย์เก้าโมงเช้า เจอกันที่...’
เมื่อพูดจบแล้วเขาก็หันหลังเดินจากไปทันที เหลือเพียงหานมี่ที่มองอยู่ไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงกับปัญหาบ้าๆ นี้ดี
เธอจำเป็นต้องไปเดทกับเขาจริงๆ ใช่หรือไม่?
...ให้ตายสิ นี่มันโชคร้ายของเธอชัดๆ ! !


กลับมาปัจจุบัน...
พรุ่งนี้แล้วจะถึงวันสิ้นปี เฟยหลงเคลียร์งานจนเสร็จเกือบหมดในขณะที่พนักงานบางคนต่างขอลากลับบ้านล่วงหน้าหนึ่งหรือสอง และเป็นทุกปีใหม่ที่เขาคงต้องอยู่เคาท์ดาวน์เพียงลำพังกับกองงานข้ามปี เกือบหกโมงเย็นแล้ว เอกสารที่เลขานำมาให้ก็เซ็นเสร็จพอดี ชายหนุ่มลุกขึ้นนำแฟ้มเอกสารเดินออกจากห้องไป
เฟยหลงยื่นแฟ้มในมือให้ชิงเซียน “คุณจัดการนำไปส่งที่แผนก ออกแบบในวันพรุ่งนี้ด้วย”
“ค่ะ” ซูเจินขานรับ “แต่เห็นว่าดีไซน์เนอร์บางคนได้ลากลับไป แล้ว หลังปีใหม่ดีมั้ยคะ”
เฟยหลงพยักหน้ารับก่อนที่จะตอบกลับไป “หลังปีใหม่ก็ได้ แต่คุณต้องแจ้งไปด้วยว่างานของเราชิ้นนี้ต้องออกให้ทันปลายเดือนมกราคมปีหน้า อ้อ ! พรุ่งนี้คุณจัดการติดต่อไปที่โรงงานผลิตให้ผมด้วย ผมจะข้าไปดูงานช่วงบ่าย”
“ได้ค่ะ”
“คุณไม่กลับเหรอ ?” ชายหนุ่มถามเธอ
“อีกสักพักค่ะบอส” ซูเจินตอบพร้อมยิ้มให้กับเจ้านายหนุ่ม
“ฉันรอถังอี้มารับด้วยค่ะ”
เฟยหลงพยักหน้า “งั้นผมกลับก่อนนะ โชคดี”
เขาพูดก่อนที่จะเดินจากไป สองเท้าก้าวตรงไปที่ลิฟต์ แล้วกดเลือกลงไปที่ชั้นสิบห้า หากเมื่อก่อนเขาไม่คิดจะแวะไปที่แผนกบัญชีเลยสักนิด เพราะไม่มีอะไรที่น่าสนใจ ส่วนมากจะเป็นจิ้นฝูที่เข้าไปดูงานมากกว่า แต่ตั้งแต่เหม่ยอี้เข้ามา เขาก็เพิ่งรู้ว่าแวะผ่านชั้นสิบห้าแทบทุกวันเพื่อเดินผ่านหน้าห้องทำงานของเธอ