“ไกด์”
“ออกไป!”
“อย่าไล่พายเลยนะ พายขอโทษ”
“ขอโทษตอนนี้มันก็ไม่ทันแล้วพาย เราเคยรักพายมากเราไม่ปฏิเสธหรอกนะ แต่นั่นมันก็นานมาแล้ว มันก็เป็นแค่ความรักตอนเด็ก ๆ อ่ะ”
“ไอ้ไกด์ใจเย็น ๆ”
“เย็นเหี้ยอะไร! มึงไม่เห็นเหรอว่าทุกอย่างมันพังหมดแล้ว กูบอกพวกมึงหลายครั้งแล้วอะไรก็ได้แต่ต้องไม่ใช่แบบนี้ พวกมึงอยากรู้ว่ากูยังรู้สึกกับพายอยู่ไหมกูไม่ว่านะ แต่ในเมื่อกูเคยบอกไปแล้วทำไมถึงไม่เชื่อกันวะ!!” สิ่งที่ผมเกลียดที่สุดก็คือน้ำตาของผู้หญิงคนนี้ ไม่ง่ายเลยที่จะทำให้เธอยิ้มและหัวเราะออกมาจนลืมเรื่องราวแย่ ๆ ที่เคยเจอ แต่วันนี้กลับเป็นผมซะเองที่พลาดพลั้งโดยไม่ตั้งใจ
“พายขอถามอะไรหน่อยได้ไหม ฮึก... ตอนพายจะไปทำไมไกด์ไม่รั้งพายแบบนี้บ้าง ทำไมไม่ขอร้องอ้อนวอนแบบนี้บ้าง”
“มันไม่เหมือนกันพาย ตอนนั้นพวกเรารักกันก็จริงแต่ตัวเราเองไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันสักอย่าง ไม่มีพ่อแม่ที่ไหนอยากเห็นลูกตัวเองอยู่กับคนไม่มีอนาคตหรอกนะ”
“ตอนนี้ไกด์ก็มีทุกอย่างแล้วไง เราก็กลับมาแล้วอ่ะ ทำไมไกด์ถึงไม่รอเราทั้งที่ให้สัญญาว่าจะรอ ฮึก! ทำไมล่ะ ทำไม!” พายยังคงสะอึกสะอื้นและทุบตีผมอยู่แบบนั้นจนหนิงดึงออกห่างไป
“เรารักพายมากนะ แต่ไม่มากพอที่จะรั้งไว้เท่านั้นเอง ความสัมพันธ์ระหว่างเราผูกติดไปด้วยความผูกพันมากกว่าความรักและทั้งหมดที่พูดมามันจบไปนานมากแล้ว ไม่มีอะไรหลงเหลืออยู่อีกแล้วนอกจากคำว่าเพื่อน” ผมพยายามพูดอย่างใจเย็นและหวังให้คนตรงหน้าเข้าใจมัน แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นอย่างที่คิดเพราะพายร้องไห้ออกมาอย่างหนักก่อนจะพูดประโยคหนึ่งออกมา
“ไกด์ไม่ได้รักใครหรอก ความจริงแล้วไกด์แค่รักตัวเอง”
“อย่ามารู้ดีกว่าใจเรา ต่อให้ไม่มีแนนระหว่างเราก็ไม่มีทางเป็นเหมือนเดิมอยู่ดี”
“ฮึก... คำก็แนน! สองคำก็แนน!! ทำไมไม่นึกถึงความรู้สึกพายบ้าง”
“เพราะกูไม่ได้รักมึงแล้วไง!”
“ไอ้ไกด์ใจเย็น ๆ”
“กูเย็นมากพอแล้วและนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่กูบอกกับมันรวมไปถึงพวกมึงก็ด้วย”
“ขอโทษ กูจะช่วยมึงง้อน้องแนนเอง” ไอ้หนิงเอ่ยสียงแผ่วเบา
“ง้อเหรอ? กับคนอื่นมึงใช้ประโยคนี้ได้นะ แต่กับผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ กูรู้จักแนนดี” ในสายตาคนอื่นอาจะมองเห็นแค่การทะเลาะกันธรรมดา แต่ในสายตาผมไม่ใช่ สิ่งที่ผมเห็นและได้ยินคือความเจ็บปวดและความเสียใจต่างหาก ผมไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้ ผมไม่ได้ตั้งใจทำให้เธอร้องไห้
ก่อนหน้านี้พายพยายามติดต่อผมมาโดยตลอดและผมเชื่อว่าแนนเองก็รู้ แต่ด้วยนิสัยไม่เอาไหนของผมด้วยแหละเลยคิดว่ามันคงไม่มีอะไรเพราะบริสุทธิ์ใจให้เธอเห็นทุกอย่าง แต่นานวันเข้ามันกลับไม่เป็นแบบนั้น แนนเริ่มตั้งคำถามแปลก ๆ ออกมา เราถกเถียงกันบ่อยขึ้นและขอห่างออกไปในที่สุด
ผมผิดเองที่หลาย ๆ เรื่องปล่อยให้เธอรู้ด้วยตัวเอง ทั้งที่เธอบอกอยู่ตลอดว่าเชื่อใจผมนะ ขอแค่ผมบอก... เธอก็พร้อมจะเชื่อทุกอย่าง กับม่านเราเคยคบกันจริงครับแต่ไม่ได้ลึกซึ้งมากมายเหมือนพาย เลิกแล้วต่อกันก็เลยกลายเป็นเพื่อนสนิทเท่านั้นเอง
“กูหวังว่ามึงจะเข้าใจนะพาย” ทั้งหมดนี้ไม่โทษใครหรอกเพราะผมทำตัวเองทั้งนั้น ถ้าเด็ดขาดมากพอทุกอย่างมันคงไม่เป็นแบบนี้
“เอาไงต่อดีล่ะ” ไอ้คิวเอ่ย
“จะเอาไงล่ะ ขนาดเราไม่ใช่น้องแนนเรายังเจ็บแทนเลย เห็นแฟนตัวเองกอดกับแฟนเก่า รู้ว่าไม่มีอะไรมากไปกว่านี้แต่ถามจริงมันมีเหตุผลอะไรถึงจะฟังขึ้นเหรอ” ที่องุ่นพูดผมเข้าใจนะ ทั้งน้ำเสียงที่ก่นด่ารวมไปถึงแววตาของความผิดหวังก็ด้วย หยาดน้ำตากับเสียงสะอื้นมันยังติดอยู่ในใจเสมอ
“เฮียอย่านิ่งดิวะ!! ไอ้แนนไปถึงไหนแล้ว”
“กูรู้จักแนนดีไอ้ฟลุ๊ค ตามไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก เผลอ ๆ จะถูกโกรธมากว่าเดิมด้วยซ้ำ”
“รู้จักดีแล้วทำไมเฮียไม่ห่วงความรู้สึกของมันให้มากกว่านี้ ผมอาจจะเสียมารยาทที่ก้าวก่ายเรื่องของคนอื่น แต่ขอพูดหน่อยเหอะ ทำไมเฮียถึงละเลยความรู้สึกของมันและเลือกที่จะเคลียร์ใจกับผู้หญิงคนนี้ที่เป็นแค่อดีตคนเคยรัก!! จะว่าผมเข้าข้างไอ้แนน ใช่! ผมเข้าข้างมันอยู่แล้ว กลับกันถ้าเฮียไปเห็นมันอยู่กับผู้ชายคนอื่นเฮียจะโอเคไหม? จะมีความอดทนเท่ามันหรือเปล่า”
ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ มีเพียงเสียงหัวใจของผมเท่านั้นที่ดังอยู่ตอนนี้ จะว่าไปกี่ครั้งแล้วนะที่ผมละเลยความรู้สึกของแนน ส่วนหนึ่งคงเกิดจากมุมมองของเราที่ไม่เหมือนกัน ผมคิดอยู่เสมอว่าบางเรื่องเราไม่จำเป็นต้องอธิบายหรอกเพราะบางอย่างมันเข้าใจได้อยู่แล้ว แต่มีอย่างหนึ่งที่ผมมองข้ามไป นั่นก็คือความรู้สึกของเธอ
คล้อยหลังทุกคนผมก็ปิดร้านและขังตัวเองอยู่แบบนั้น ทบทวนทุกคำพูดที่เธอได้ด่าทอออกมา ซึ่งคำตอบของมันก็หนีไม่พ้นความเจ็บปวดอีกนั่นแหละ
นานหลายชั่วโมงที่อยู่กับตัวเองก่อนจะขับรถออกจากร้านและมาหยุดยืนอยู่ที่บ้านหลังหนึ่งที่แสนจะคุ้นเคย แต่ว่าที่ประตูรั้วกลับมีป้ายประกาศขายแขวนอยู่ มองไปด้านในไม่มีใครเลยครับ
จากที่คิดว่าเป็นเรื่องเล็กน้อยรอจังหวะได้คุยแล้วปรับความเข้าใจกันใหม่เราก็คงรักกันเหมือนเดิม แต่ตอนนี้รู้แล้วว่ามันไม่ได้ง่ายแบบนั้นเลย
ค่ำคืนแรกผ่านไปด้วยความยากลำบาก มองไปทางไหนก็มีแต่ภาพของเราที่อยู่ด้วยกัน เถียงกัน... บ่นกัน...และบอกรักกัน ทุกสิ่งทุกอย่างมันย้ำเตือนอยู่ตลอดว่าผมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีผู้หญิงคนนี้
เช้าวันใหม่...
“มึงอยู่แบบนี้มานานเท่าไหร่แล้ว?” เป็นไอ้คิวที่มาหาผมแต่เช้า
“ตั้งแต่เมื่อคืนแล้วล่ะ”
“อาบน้ำแต่งตัวแล้วไปหาน้องแนนกัน”
“ไปมาแล้วแต่ไม่เจอ”
“ที่ทำงานไง ยังไงก็ต้องเจอมึงเชื่อกู”
“...”
ตลอดทั้งวันผมยังคงเก็บตัวอยู่แบบนั้นโดยมีไอ้คิวอยู่เป็นเพื่อนตลอดจนกระทั่งท้องฟ้ามืดลงอีกครั้ง
“ไปกันเถอะ”
“ไปไหน?”
“แนนใกล้จะเลิกงานแล้ว”
“อ่อ”
มาถึงห้างสรรพสินค้าผมก็ยืนหลบอยู่แถวนั้น แค่ไม่นานร่างเล็กที่แสนจะคุ้นเคยก็เดินออกมา ใบหน้าของเธอเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มแต่ในแววตาคู่นั้นกลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
“ไปดิ มึงจะยืนนิ่งอยู่ทำไม”
“ยังก่อน... ตอนนี้แนนคงไม่อยากเจอกูหรอก”
“...”
รอจนเห็นว่าเธอขึ้นรถไปกับใครคนหนึ่ง เป็นผู้ชายครับและก็มีน้องตาลด้วย ถ้าให้เดาหมอนี่คงจะเป็นคนชื่อภามสินะ
“ตามไหม?”
“อืม”
ขับตามไปเรื่อย ๆ จนถึงคอนโดไอ้ทิว ทั้งสามคนก็เข้าไปด้านในพร้อมกับเครื่องดื่มและของกินมากมาย คงจะดื่มกันที่นี่นั่นแหละ
“ขึ้นไปไหม?”
“ไม่”
นานนับชั่วโมงที่อยู่ตรงนั้นจนไอ้คิวมันหยิบมือถือไปจากมือผม
“ไม่รับหรอก กูโทรมาทั้งวันแล้ว”
“เดี๋ยวลองดู” ทันทีที่พูดจบมันก็กดโทรออกเบอร์แนนนั่นแหละ แต่ไม่น่าเชื่อครับที่คราวนี้เธอรับสาย
แน่นอนว่าถูกด่ากลับมาเหมือนเดิม แต่ที่มากไปกว่านั้นคือความรู้สึกที่พรั่งพรูออกมาพร้อมกับเสียงสะอื้นเหมือนจะขาดใจให้ได้เลยต่างหากล่ะ ผมผิดทุกอย่าง ยอมรับแบบไม่มีข้อแก้ตัวใด ๆ ทั้งสิ้น
“รอนี่นะ กูขอขึ้นไปข้างบนหน่อย”
“เออ”
นานหลายนาทีที่ผมหยุดยืนตรงหน้าห้อง ก่อนจะตัดสินใจกดกริ่งนั่นแค่แป๊บเดียวบานประตูก็ถูกเปิดออก
“เฮีย...” เป็นน้องตาลน่ะ
“ขอเข้าไปหน่อยสิ”
“ค่ะ”
“...”
“คุณสินะที่เป็นสาเหตุทำให้เพื่อนผมเพ้อได้ขนาดนี้”
“ภาม!”
“มันเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด”
“ผิดหรือถูกพวกเราไม่รู้หรอกครับ คุณกลับไปเคลียร์ตัวเองก่อนดีกว่าส่วนทางนี้พวกเราดูแลมันเอง”
ผมไม่ได้ตอบอะไรแต่เลือกที่จะนั่งลงข้างแนนที่ตอนนี้เธอหลับไปแล้วครับ เปลือกตาที่บวมนั่นบ่งบอกให้รู้ว่าผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักหน่วง ...
ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ผมจะรีบตอบทุกคำถามที่เธออยากรู้และรักษาความสัมพันธ์ของเราให้ดีกว่านี้