บอดี้การ์ดหนุ่มก้าวเท้า หยุดยืนหน้าห้องทำงาน ยกมือขึ้นเคาะเบาๆ เพื่อส่งสัญญาณ แล้วเปิดประตูออก เซย์เงยหน้าจากกองเอกสาร มองลูกน้องตนเองแล้ววางปากกาลง ซากิหยุดยืนหน้าเจ้านาย เพื่อรายงานความคืบหน้า
“ได้ความว่ายังไงบ้าง?”เซย์ถามสีหน้าเคร่งเครียด
“นักข่าวคนนั้นไปทานอาหารที่ร้าน เขายืนยันอย่างแน่ใจว่า มีการขายบริการจริงครับ ผู้หญิงคนนั้นชื่อไอโคดเน้มสำหรับการซื้อขาย คือตุ๊กตาไหมพรม”
ปัง!
มือทุบลงบนโต๊ะแววตาเกรี้ยวกราด กล้าดียังไงมาทำลายชื่อเสียง ที่สั่งสมมานานของตระกูลอัลเล็นโซ่
“บัดซบ! ฉันอุตส่าห์ให้เงินเดือน เลี้ยงดูพวกมันอย่างดี แต่มันกลับทำเรื่องแบบนี้ได้ยังไง!”
ซากิเหลือบมองผู้เป็นนาย รู้สึกสงสารจับใจ พอรู้มาลางๆ ว่าโดนตำหนิมา เมื่อก่อนเจ้านายอาจจะอารมณ์ร้ายใครเข้าหน้าไม่ติด แต่ตอนนี้นิสัยเหล่านั้น ปรับปรุงขึ้นมาก
“คุณชายจะเอายังไงต่อดีครับ”ซากิถาม จ้องมองใบหน้าบึ้งตึงไม่สบอารมณ์นั้น
“ฉันจะเข้าไปสืบเอง อยากรู้นักว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร!”
“แต่พนักงาน คงจะจำคุณชายได้นะครับ”
“ฉันจะปลอมตัวเข้าไป”แววตามุ่งมั่น คราวนี้จะจัดการขั้นเด็ดขาด กับพวกที่บังอาจทำเรื่องเสื่อมเสีย ให้กับร้านอาหาร
เซย์จ้องมองตัวเองหน้ากระจกอีกครั้ง เพื่อสำรวจใบหน้า แผนการปลอมตัว เข้าสืบเรื่องการขายบริการในร้าน คงเป็นไปได้ด้วยดี ช่างแต่งหน้าฝีมือดีไม่น้อย ทำให้ไม่เหลือเค้าเดิม ที่ร้านคงไม่มีใครจำเขาได้
ก๊อก! ก๊อก!
ประตูห้องเปิดออก ซากิจ้องมองใบหน้าเจ้านาย ดวงตาสีเขียวมรกตมองผ่านมา สิ่งเดียวที่ทำให้จำได้ว่านี่คือนายตน
“เป็นยังไง คิดว่าพนักงานที่พาราไดซ์ยังจะจำฉันได้หรือเปล่า”เซย์ถามลูกน้อง
“คงไม่ได้หรอกครับ”
“ถ้าอย่างนั้นไปกันเถอะ ฉันอยากจัดการเรื่องนี้ให้เสร็จ”
ร่างสูงก้าวออกมาจากห้อง ติดตามด้วยลูกน้องคนสนิท รถเบนซ์สีเงินจอดเทียบหน้าคฤหาสน์ เซย์เปิดประตูแทรกกายนั่งลงบนเบาะ โดยไม่สนใจลูกน้อง ที่ทำหน้าที่เพื่อบริการเจ้านาย ซากิกระตุกยิ้ม นิสัยส่วนตัวเจ้านายเป็นเช่นนี้เสมอ ไม่ค่อยถือตัว และไม่ชอบให้ใครมาบริการตนมากนัก
รถจอดเทียบหน้าภัตตาคารหรูพาราไดซ์ เซย์ลงจากรถ แหงนมองความรุ่งเรืองของร้าน ที่ตนรับผิดชอบ
“รออยู่ในรถแล้วกันซากิ ถ้ามีอะไรฉันจะเรียก”
“ได้ครับ” ซากิตอบรับ แล้วมองเจ้านายสาวเท้าห่างไป
 ครู่หนึ่งชายหนุ่มสาวเท้าเดินต่อมาหน้าประตู พนักงานรีบเปิดต้อนรับ และเดินนำลูกค้าไปที่โต๊ะอาหาร เซย์นั่งลง พนักงานสาวสวย นำเมนูมายื่นให้ลูกค้า พร้อมยืนรอ เพื่อจดรายการอาหารที่ต้องการ เซย์เปิดเมนูเพื่อเลือกสั่งอาหาร
“หอยเซลล์ราดซอสไวน์แดง สเต็กเนื้อแกะ แซลม่อนย่างเกลือ”เขาสั่งอาหารสามอย่าง
“ต้องการเครื่องดื่มอะไรคะ”พนักงานสอบถามต่อ
“ขอไวน์แดงปีแปดเก้าก็แล้วกัน”ปิดเมนูลง
พนักงานก้มศีรษะเล็กน้อยแล้วหันหลัง จังหวะนั้นเซย์ฉุกคิดอะไรบางอย่าง
“เดี๋ยวก่อน!”
เธอหันกลับมายืนนอบน้อมเพื่อรอฟังลูกค้าต่อ
“ที่นี่มีคนชื่อไอหรือเปล่า?”สีหน้าพนักงานเปลี่ยนไป
“เอ่อ... คุณต้องการพบไอเหรอคะ?” พนักงานถามเหมือนไม่แน่ใจ
“ใช่ผมต้องการพบ”
“รอสักครู่นะคะ เดี๋ยวดิฉันจะไปตามให้”พนักงานรีบสาวเท้าออกไปอย่างรวดเร็ว เซย์เห็นอาการ ก็พอคาดเดาได้พนักงานคงนี้ คงรู้อะไรไม่น้อย หรือไม่อาจมีส่วนร่วม กับการขายบริการก็เป็นได้
ราวยี่สิบนาทีต่อมา อาหารถูกนำมาเสริฟ์ เซย์ชะงัก เพียงเมื่อสบสายตากัน ดวงตาแสนเศร้าแต่หวานฉ่ำ ใบหน้าเรียวสวย ริมฝีปากบางอมชมพู จมูกโด่งรับกับใบหน้า องค์ประกอบทุกอย่าง ดูงดงามราวกับภาพวาด แต่แววตากลับเศร้าจนรู้สึกประหลาด เธอวางอาหารลงบนโต๊ะอย่างเรียบร้อย
กลิ่นกายสาวปะทะจมูก เลือดในกายหนุ่มวัยยี่สิบหกปีเดือดพล่านขึ้นมา หัวใจเต้นหนักอย่างไม่มีสาเหตุ เซย์แปลกใจตนเอง ดึงสติกลับมาเมื่อนึกถึงหน้าที่ เขากำลังทำอะไร มาทำอะไรอยู่ในเวลานี้ พยายามเตือนสติ พนักงานสาวสวยหันหลังคิดเดินกลับ
“เดี๋ยวก่อนครับ”ชายหนุ่มเรียกไว้ หญิงสาวหันมอ งสีหน้ามึนงง คิดว่าตนเองทำอะไรผิดไปหรือเปล่า
“มีอะไรให้รับใช้คะ คุณลูกค้า...”เสียงหวานเอื้อนเอ่ยออกมา เซย์ขบกรามข่มใจตน
“คุณชื่อไอหรือเปล่า?”
ไอรินทร์ชะงัก จ้องมองลูกค้าด้วยความไม่เข้าใจ รู้จักชื่อเธอได้อย่างไร เธอไม่ใช่พนักงานของที่นี่ เพียงแต่มาช่วยงานบิดาเท่านั้นเอง
“เอ่อ... ฉันชื่อไอค่ะ”
คิ้วเข้มขมวดขึ้นทันที มองสำรวจทั่วเรือนร่าง ไม่แปลก หากเธอคนนี้จะขายบริการทางเพศ เพราะหน้าตาสะสวยน่าจะหาเงินได้มาก น่าเสียดาย หากเธอพร้อม เขาเองก็อยากจะรับมาไว้ข้างกาย เลี้ยงดูอย่างดี แต่กลับเลือกทางเดินที่ทำให้เขารู้สึกเดือดขึ้นมา
“ผมอยากได้ตุ๊กตาไหมพรม” ชายหนุ่มบอกจุดประสงค์ทันที
ไอรินทร์จ้องมอง ดวงตาเบิกกว้าง รอยยิ้มเริ่มระบายออกมา เมื่อได้ยินเช่นนั้น เธอถักตุ๊กตาไหมพรมขาย เพื่อหารายได้ให้ตนเอง ไม่อยากเชื่อว่าจะมีลูกค้ามาถามหา
“ต้องการกี่ตัวคะ ฉันถักได้ตามออเดอร์เลยค่ะ ต้องการลักษณะท่าทางยังไงได้หมดค่ะ!” ไอรินทร์ตอบน้ำเสียงตื่นเต้น
เซย์ขบกรามแน่น พยายามระงับอารมณ์เอาไว้ ไม่อยากเชื่อว่า เธอจะขายบริการ หน้าระรื่นได้ถึงเพียงนี้
“ผมต้องการทุกท่าเลยครับ จะขายเท่าไหร่ก็ว่ามา!” เขากัดฟันพูดออกมา
“แต่มันแพงมากนะคะ คุณจะไหวเหรอคะ”ไอรินทร์ย้อนถาม ดีใจอยู่หรอกจะได้เงินพิเศษมากขนาดนี้ แต่ถ้าซื้อทุกลักษณะท่าทางก็หลายยูโรอยู่
“ไม่ต้องห่วงครับ ผมมีเงินมากพอจะจ่ายให้คุณแบบไม่อั้น!”
หญิงสาวจ้องมองเขา ไม่อยากเชื่อตนเองจะโชคดีเช่นนี้ มาทำงานช่วยพ่อวันแรก กลับได้ลูกค้า ซื้อตุ๊กตาไหมพรม
“ขอบคุณมากนะคะ แล้วคุณต้องการวันไหนคะ”
“คุณสะดวกวันไหนล่ะครับ”
“สามวันได้ไหมคะ?”
“ได้ครับ”
“แล้ว... จะมารับที่นี่ หรือว่าให้ไปส่งที่บ้านคะ”
“ไปส่งที่คอนโดผมก็แล้วกัน”
“ได้ค่ะ เดี๋ยวดิฉันขอเบอร์โทรคุณไว้ก่อนนะคะ เวลาไปพบที่คอนโด จะได้ติดต่อบอกคุณก่อน”หญิงสาวรีบหยิบปากกาเพื่อเตรียมจด
เซย์จ้องมอง แล้วอดรู้สึกหงุดหงิดไม่ได้ เสียดายเธอไม่น่ามาทำอาชีพนี้เลย การกระทำของเธอมันทำให้เขาระงับโทสะแทบไม่อยู่
เซย์จดดึงกระดาษจากมือไอรินทร์ แล้วจดเบอร์โทรศัพท์ตนเองให้ไว้ เธอรับมาระบายยิ้มด้วยความยินดี
“ถ้าอย่างนั้น ดิฉันขอตัวไปทำงานต่อก่อนนะคะ” ไอรินทร์บอก ก่อนหันหลังก้าวออกจากโต๊ะลูกค้า
เขาระบายลมหายใจ อาหารตรงหน้าแทบไม่ได้แตะต้องเลย เซย์ลุกยืนสาวเท้าออกจากร้านด้วยความหงุดหงิด จังหวะนั้นพนักงานเสริฟ์คนแรก กำลังฉุดรั้งเพื่อนมาที่โต๊ะแต่กลับไม่เห็นใครแล้ว
“อ้าว ไหนล่ะคนที่ต้องการพบฉันนะนิเซีย!” ซานดร้าถามเสียงแข็ง
“ก็เมื่อกี้ยังบอกอยู่เลยว่าอยากพบเธอน่ะ แล้วหายไปไหนแล้ว”
“ดูสิอาหารแทบไม่ได้แตะ แสดงว่าไปแล้วแหละ! น่าโมโหจริงๆ นึกว่าจะได้ลูกค้า” ซานดร้าต่อว่าเพื่อน
“ขอโทษก็แล้วกัน ใครจะนึกว่าลูกค้าจะแกล้งเล่นล่ะ” ซานดร้าตวัดสายตามองเพื่อน แล้วหันหลังเดินเข้าหลังร้านด้วยความหงุดหงิด
ร่างสูงหยุดยืนหน้าพาราไดซ์ ซากิก้าวยืนขนาบด้านข้างเหลือบมองเจ้านาย
“จะเอายังไงต่อครับ”
“น่าเสียดาย...” มีเพียงคำพูดนี้ ที่เขาจะบอกออกมาได้ พนักงานชื่อไอคนนั้น ถูกใจเขามากเหลือเกิน
“เสียดายอะไรครับ”ซากิย้อนถามสีหน้างุนงง
เซย์หันมองลูกน้อง เหนื่อยหน่ายกับเรื่องผู้หญิงของหมอนี่ ไม่เคยเห็นควงสาวไหน ทั้งที่หน้าตาก็ดี ถอนใจอีกครั้ง แล้วเปิดประตูขึ้นรถแทน ซากิรีบติดตามเจ้านายทันที