“สามีที่ดีย่อมจงรักภักดีเพียงร่างกายภรรยา...” ไม่ว่าชาติก่อนหรือชาตินี้ เขารู้สึกหวงเนื้อตัวอย่างยิ่ง  หญิงเดียวที่ได้รับสิทธิ์ในสัมผัสพิเศษย่อมมีเพียงหนึ่งในใต้หล้า จ้าวซือหง *************************************** ค่ำคืนนี้ผู้คนในจวนเฉินต่างเข้าสู่นิทรา ทุกเรือนจึงเงียบสงบ ไร้คลื่นลมอันใดเฉกทุกราตรีที่ผ่านมา ทว่าใครเล่าจะรู้ล่วงหน้าว่าคลื่นลมที่แสนเงียบสงัดนี้ จะกลับกลายเป็นพายุพัดโหมรุนแรงเมื่อใด เฉินเจียหมิงเดินเข้าเรือนตน พาร่างสูงสง่าก้าวเท้าเอื่อยเฉื่อยเข้าห้องด้านใน ใต้แสงเทียนเรืองรอง ชายหนุ่มเห็นเงาร่างอรชรรำไร เป็นสาวใช้นางน้อยน่าตางดงามรูปร่างสะโอดสะองผู้หนึ่ง สองแขนของเฉินเจียหมิงกางออกให้สาวใช้ปรนนิบัติผลัดเสื้อผ้า ระหว่างที่สายคาดเอวกำลังถูกเรียวนิ้วเล็กปลด ชายหนุ่มก้มหน้าลง เพ่งพิศเจ้าของพวงแก้มแดงเรื่อยิ้มๆ “หลายวันแล้ว ร่างกายเจ้าหายบอบช้ำหรือยัง?” เมื่อได้ยินคำถามทุ้มนุ่มทรงเสน่ห์แฝงความห่วงใย สาวใช้ยิ่งหน้าแดงก่ำ หลงใหลผู้เป็นนายมากขึ้นทบทวี ปฏิเสธมิได้เลยว่าคุณชายเฉินกร้าวแกร่งและเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ของเอกบุรุษปานใด “เรียนคุณชาย บ่าว...บ่าวหายดีแล้วเจ้าค่ะ”  เฉินเจียหมิงยิ้มอ่อน “หายดีแล้ว แสดงว่าคืนนี้...” สาวน้อยหลุบตาขัดเขิน แย้มยิ้มเอียงอาย เรือนร่างอวบอิ่มเริ่มระทดระทวยเต็มไปด้วยกิริยาเชื้อเชิญเต็มที่ สาวใช้นางนี้มิใช่มีหน้าที่แค่ผลัดอาภรณ์แต่มีหน้าที่เป็นผู้ร่วมหลับนอนให้นายน้อยได้ปลดปล่อยกระสัน หลายวันก่อนที่เฉินเจียหมิงมีอารมณ์คั่งค้างมาจากหลัวลี่ลี่ก็ได้สาวใช้ประจำตัวนางนี้ช่วยปลดเปลื้องอย่างถึงใจ สำหรับเฉินเจียหมิง ไป๋เว่ยซินงดงามสูงส่งเหมาะสมคู่ควรแต่ยากแตะต้องโดยง่าย ส่วนหลัวลี่ลี่มีฐานะทางสังคมที่ไม่นับเป็นอะไร แต่กลับเป็นถึงญาติผู้น้อง เดิมทีเขาไม่ควรคิดอะไรกับหลัวลี่ลี่ แต่เมื่อนางเสนอ เขาจึงสนองอย่างไม่ต้องคำนึงถึงสิ่งใด การแตะเนื้อต้องตัว บุรุษล้วนทำได้เมื่อสตรียินยอมพร้อมใจ  ถึงอย่างไรคนหนุ่มอาจมีเรื่องแบบนี้บ้าง มีเล็กมีน้อย หาเศษหาเลยบ้าง ถือเป็นเรื่องธรรมดาทั้งสิ้น  ยามมีสตรีมาเสนอตัวให้ถึงที่ เขาย่อมต้องรับน้ำใจไว้  มิเช่นนั้นอาจถูกผู้อื่นดูแคลนในความเป็นชาย วันนั้นนางให้เขาจูบเขาก็จูบ นางยอมให้เปลื้องผ้า เขารีบปลดให้ เนินอกของนางหอมนุ่ม เขาจึงคุมตัวเองมิได้ ทว่าท้ายที่สุดนางกลับให้เขาหยุดมือ ทั้งๆ ที่ตัวเขาแทบคลั่ง  แน่นอนว่าเขาเป็นสุภาพชน ย่อมไม่หักหาญน้ำใจญาติผู้น้องซึ่งมีสถานะพิเศษเป็นถึงหลานสุดรักของมารดา เขาจึงกลับเรือนส่วนตัว จับสาวใช้ของตัวเองขึ้นเตียงแทน และคืนนี้เฉินเจียหมิงกำลังเครียดเรื่องคู่หมั้นอยู่พอดี สมควรระบายเสียหน่อย  ชายหนุ่มจึงเป็นฝ่ายปลดสายคาดเอวของตนก่อนจะปลดให้สาวใช้ด้วย เมื่อเสื้อผ้าหลุดร่วง เผยเนื้อเปล่าเปลือย ร่างแน่งน้อยจึงถูกจับอุ้มไปวางลงบนโต๊ะที่ใกล้ที่สุด “อา...นายน้อย อื้อ” สาวใช้แหงนหน้าครางกระเส่า ฝ่ามือเล็กบีบบ่ากว้างแน่น เมื่อรู้สึกได้ถึงส่วนหนึ่งของเขาค่อยๆ รุกล้ำเข้ามาประกาศความเป็นชายในร่างกายตนอย่างลึกล้ำ เฉินเจียหมิงขบกรามสูดลมหายใจ เปล่งเสียงครางต่ำห้าวลึก รู้สึกถึงความสุขสมในทุกจังหวะยามขยับอย่างร้อนแรงและเอาแต่ใจ   สาวน้อยย่อมให้ความร่วมมือ นางแอ่นกาย แยกขา เพื่อเปิดทางให้ผู้เป็นนายได้ครอบครองอย่างลึกซึ้งช่ำชอง ทั้งสองตระกองกอด โยกลำตัว จนโต๊ะสั่นโต๊ะคลอน ต่างส่งเสียงรัญจวนใส่ใบหน้ากันและกันเนิ่นนาน หลังผ่านพ้นความสุขสมรอบแรกบนโต๊ะกลมตัวหนึ่ง ปล่อยให้ลมหายใจหอบหนักกลับมาเป็นปกติอยู่ชั่วอึดใจ เฉินเจียหมิงที่ยังไม่ถอนกายออกก็เริ่มขยับเอวอีกครั้ง จากท่วงท่าซุกซบทรวงอกนุ่มเมื่อครู่เพื่อพักเหนื่อย เขาหยัดกายขึ้น อุ้มร่างแน่งน้อยไปวางลงบนตั่งตัวยาว แล้วคร่อมทับจัดการขยับกลางลำตัวอย่างเร่าร้อนอีกครู่ใหญ่ นางแทบขาดใจกับความทรงพลังนี้ ถูกรังแกแต่ละทีสาวน้อยให้รู้สึกสุขสมไปหลายวัน สาวใช้พริ้มตาแหงนหน้าโยกลำตัว เล็บจิกลงบนแผ่นหลังกว้าง ชายหนุ่มรู้สึกเจ็บบริเวณแผ่นหลังแต่เขามิได้สนใจ ความเจ็บที่สาวใช้มอบให้ยิ่งเพิ่มอารมณ์กระสันให้ร้อนแรง  ตั่งยาวโยกคลอนขยับสั่นไหวจนสะเทือนแทบพัง กลางกายเคลื่อนไหวรุกรับเป็นจังหวะอย่างคนรู้ใจ พายุโหมซัด  ทุกการรุกล้ำนำพาซึ่งความตื่นตัวทั่วทั้งสรรพางค์กายทำคนแทบหลั่งน้ำตาอย่างสุขสมรัญจวนใจ