พอมาถึงโรงยิมที่เป็นสนามแข่งขัน ฉันก็อาศัยรูปร่างเล็กบอบบางของตัวเอง หรือที่คีตะชอบเรียกเป็นประจำว่า'ยัยเตี้ย' เบียดกับคนอื่นๆ ที่ยืนออกันเต็มทางเข้า เพื่อจะเข้าไปหาฟ้าใสที่ไม่รู้ว่านั่งอยู่ตรงไหน
พอผ่านฝูงนักเรียนหญิงที่ส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดวี้ดว้ายกันเข้ามาได้ ก็เห็นเหล่านักกีฬากำลังแข่งขันกันอยู่ในสนาม
เสียงลูกบาสกระทบพื้นเป็นจังหวะ เสียงรองเท้าเสียดสีกับพื้น เสียงตะโกนโหวกเหวกของนักกีฬาทั้งในและนอกสนาม แล้วไหนจะเสียงเชียร์อึกทึกครึกโครมนั่นอีก ทำเอาฉันแทบจะมุดกลับออกไปทางเดิม
แต่พอมองดูสกอร์บอร์ด เห็นว่าคะแนนตามหลังทีมคู่แข่งอยู่ เลยคิดว่าอยู่เชียร์สักหน่อยก็ได้ เลยพยายามมองหาฟ้าใส
แล้วทันใดนั้นก็มองไปเห็นยัยนั่นกระโดดโบกมือหย็อยๆ อยู่อีกฝั่งของสนาม ฉันเลยรีบเดินอ้อมไปหาทันที
"ทำไมไปนานจังเลยล่ะ แล้วทำไมตาแดงๆ ร้องไห้มาเหรอ คุณครูว่าอะไร บอกมา ฉันจะไปจัดการให้"
ฟ้าใสว่าพร้อมกับถลกแขนเสื้อข้างหนึ่งขึ้น หน้าตาเอาเรื่องน่าดู จนฉันต้องรีบอธิบาย
"ไม่ใช่แบบนั้น คุณครูไม่ได้ว่าอะไร แต่...แม่ของต้นน้ำมาอีกน่ะ"
"เขาจะพาเธอไปอเมริกาให้ได้ใช่ไหม"
"อือ"
"ไม่ต้องห่วงนะ ถ้าเธอไม่อยากไป ฉันจะปกป้องเธอเอง"
ฟ้าใสบอกเสียงจริงจัง พร้อมกับยกมือขึ้นมาวางบนไหล่ฉัน
"ขอบใจนะ"
ฉันไม่รู้จะพูดอะไรนอกจากคำว่าขอบใจ
"อือ ดูบาสกันดีกว่า วันนี้ไอ้บ้าคีตะเป็นอะไรก็ไม่รู้ จนจะจบควอเตอร์อยู่แล้ว ทำได้แค่สองคะแนนเอง"
เป็นไปได้เหรอ คีตะน่ะถือว่าเป็นตัวที่ดีที่สุดของทีมเลยนะ
และแล้วเสียงนกหวีดหมดเวลาในควอเตอร์แรกก็ดังขึ้น นักกีฬาทั้งสองทีมเดินออกจากสนาม พร้อมกับเรียกหาน้ำ หาผ้าขนหนูกันให้วุ่น
"ขอน้ำให้นักกีฬาหน่อยครับ ยาดมด้วย"
โค้ชร้องสำทับขึ้นมาอีก คนในทีมรีบหิ้วกระติกน้ำแข็งที่มีขวดน้ำไปวางลงกลางวง แต่จอมทัพไม่สน เดินเลี่ยงออกมารับขวดน้ำจากฟ้าใส ซึ่งจุดที่ฉันกับฟ้าใสนั่งอยู่ก็อยู่ใกล้ๆ กับจุดพักนักกีฬา ทำให้ได้ยินชัดเจนว่าพวกเขาคุยอะไรกัน
"คีตะ ทำไมวันนี้ฝีมือถึงได้ตกขนาดนี้ ชู้ตก็ไม่ลง ส่งลูกก็ไม่แม่น ทำเอาคนอื่นแย่ไปตามกัน"
เสียงโค้ชบ่นให้คีตะที่นั่งก้มหน้าไม่พูดไม่จา ท่าทางเขาดูหงุดหงิดยังไงไม่รู้
"รีบดึงสมาธิกลับมาให้ได้เลยรู้ไหม คนอื่นๆ ก็เหมือนกัน โดยเฉพาะนายจอมทัพกับต้นน้ำ มาฟังทางนี้"
จริงสิ! ฉันลืมต้นน้ำไปเลย ไม่คิดว่าเขาเองก็อยู่ในสนามด้วยเหมือนกัน ได้ยินเสียงโค้ชเรียกถึงค่อยหันไปดู เห็นเขามองมาแวบหนึ่งก่อนจะก้มหน้าลงดูแผนการเล่น
"คีตะ ดื่มน้ำหน่อยสิ"
แต่แล้วเสียงยัยซัมเมอร์ที่ดังขึ้นท่ามกลางเสียงร้องเพลงเชียร์ก็ดึงความสนใจฉันกลับมาที่คีตะอีกครั้ง
ยัยนั่นยื่นขวดน้ำให้คีตะ เขาเงยขึ้นมองแล้วเบือนหน้าหนีไปทางอื่น โดยไม่ยอมรับขวดน้ำ ทำเอายัยซัมเมอร์ถึงกับทำหน้าเหวอ
หรือว่าสองคนนั้นทะเลาะกัน มิน่าล่ะเขาถึงดูหงุดหงิดและฝีมือตกแบบนี้
"อ้าว! นั่นใครน่ะ ใครที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง ขอความร่วมมืออย่าเข้ามาในพื้นที่ของนักกีฬานะครับ"
โค้ชหันมาเห็นยัยซัมเมอร์ที่ยังยืนหน้างอเป็นปลาทูอยู่ข้างคีตะก็ร้องบอก ยัยนั่นยิ่งทำหน้าหงิกเข้าไปใหญ่ แล้วเดินกระทืบเท้าออกไปพร้อมกับขวดน้ำที่คีตะไม่เหลียวแล
"สมน้ำหน้า"
ฟ้าใสทำเสียงเยาะหยัน 
"ฉันนึกอะไรออกแล้ว ถือนี่ไว้ให้หน่อย"
แม่เพื่อนจอมวางแผนยื่นขวดน้ำเย็นๆ มาให้ฉัน พร้อมทำหน้าเจ้าเล่ห์สุดๆ ซึ่งฉันไม่ชอบเอาซะเลย
"คีตะ! ทางนี้ ข้างหลังนี่"
และแล้วฟ้าใสก็ตะโกนเรียกคีตะ เขาหันกลับมาแล้วทำหน้าตกใจเล็กน้อย
"เอาน้ำไปให้เขาสิ เร็วๆ"
ยัยเพื่อนตัวดีผลักหลังฉันให้เอาน้ำไปให้คีตะ ทำอะไรไม่ปรึกษากันเลย ฉันก็เลยต้องยื่นขวดน้ำไปให้เขาอย่างเก้ๆ กังๆ
"เอ่อ...สู้ๆ นะ"
คีตะพยักหน้าขณะยื่นมือมารับขวดน้ำ ปากก็พึมพำเบาๆ ที่จับใจความได้ว่า
'ขอบใจนะ'
ฉันถึงกับโล่งใจ นึกว่าเขาจะไม่ยอมรับขวดน้ำเหมือนที่ไม่รับจากยัยซัมเมอร์ซะแล้ว
และพอคีตะเปิดฝาขวดน้ำแล้วยกขึ้นดื่ม ฟ้าใสก็กระซิบกับฉัน และพยักพเยิดไปทางยัยซัมเมอร์ที่ยืนกำขวดน้ำอยู่ไม่ไกล
"ดูยัยนั่นสิ เต้นเร่าๆ เป็นเจ้าเข้าแล้วนั่น สะใจจริงๆ"
ฉันมองตามฟ้าใสไปก็เห็นอย่างที่ว่าจริงๆ ยัยซัมเมอร์ทำหน้างอคอหักอย่างกับปลาทูแม่กลอง มองคีตะที่กำลังเดินเข้าไปในสนาม ก่อนจะหันมามองฉันตาขวาง ฉันรีบเบือนหน้าหนีทันทีแต่แล้วก็ปะเข้ากับต้นน้ำ 
สายตาของเขาดูเศร้าสร้อยหงอยเหงาอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ฉันเลยแสร้งมองไปทางอื่นเพื่อหลบตาเขา
ครู่ต่อมาเสียงนกหวีดเป่าเริ่มเกมในควอเตอร์ที่สองก็ดังขึ้น ทีมโรงเรียนเราเป็นฝ่ายได้ครองบอลบุกก่อน นักกีฬาทั้งห้าคนช่วยกันบุกขึ้นไป ผ่านเส้นกลางสนามเกือบจะถึงเส้นสามแต้มแต่ยังหาทางบุกเข้าไปใต้แป้นไม่ได้ เวลาครองบอลก็ลดลงไปทุกที
หลังจากถ่ายบอลกันไปหา จอมทัพก็หาจังหวะหลอกแล้วส่งลูกโล่งๆ ให้คีตะ 
เขารับลูกมาแล้วขยับเท้าซ้ายเท้าขวาเพื่อหาสมดุลหลังเส้นสามแต้ม สายตาคมกริบจ้องไปที่ห่วง มือขวาอยู่ใต้ลูกส่วนอีกมือช่วยประคองลูกยกขึ้นเหนือศีรษะ ก่อนจะกระโดดส่งแรงจากข้อเท้าขึ้นมา แขนยืดตรงใช้ข้อมือสะบัดลูกออกไป
ฟุบ!
สวยงามมาก!
ลูกบาสสีส้มลงห่วงไปอย่างสวยงาม เสียงเชียร์ดังกระหึ่มไปทั้งโรงยิม แต่เจ้าตัวกลับทำหน้าตาย ไม่ยิ้มไม่แย้มไม่มีอาการดีใจสักนิด คงจะเป็นเพราะคะแนนยังตามอยู่เยอะ
แต่หลังจากชู้ตสามแต้มลงไปแล้ว คีตะก็วิ่งมุดวิ่งชน ทั้งชู้ตทำแต้มเอง ทั้งส่งให้เพื่อนชู้ตช่วยกันทำคะแนน
"โห! ไอ้บ้าคีตะ ฮึดอะไรของเขาวะเนี่ย  บุกแหลกอย่างกับอัดอั้นมานาน ไม่เหมือนควอเตอร์แรกที่นึกว่าลืมเอาวิญญาณมาจากบ้าน"
ยัยฟ้าใสบ่นพึมพำก่อนจะร้องกรี๊ดขึ้นมาเมื่อจอมทัพสามารถยัดลูกบาสลงห่วงได้อย่างสวยงาม เรียกเสียงกรี๊ดกระหึ่มจากกองเชียร์สาวๆ ที่อยู่กันเต็มโรงยิม
จบควอเตอร์ที่สองผลปรากฏว่า โรงเรียนของเราสามารถทำแต้มขึ้นมาตีเสมอได้ ยังเหลือครึ่งหลังอีกสองควอเตอร์ให้ได้ลุ้นกันต่อ
อยู่ๆ ฉันอยากเข้าห้องน้ำเลยออกมาคนเดียว ไม่ได้ชวนฟ้าใสเพราะกำลังเช็ดเหงื่อและเสิร์ฟน้ำให้จอมทัพอยู่ข้างสนาม