- ทั้งหมด: 89
chapter 1
ไม่! ข้าไม่ยอม
ข้ายังตายไม่ได้ ข้ายังไม่ได้ล้างมลทินให้กับตัวเองเลยนะ ข้าจะตายแบบนี้ไม่ได้!
สี่หนิงเหอ
chapter 2
ในดวงตากลมใสแวววาวมองมาที่เขาด้วยความเสียใจอย่างที่สุดที่ไม่อาจช่วยเหลืออันใดเขาได้
สี่หนิงเหอได้แต่
chapter 3
เมื่อเห็นว่าสี่ซูเจียวไม่อาจจะโต้ตอบกลับมาได้และฮูหยินก็เพียงแค่มองมาอย่างไม่สนใจหากแต่ก็รับฟัง มันก
chapter 4
โว้ย! ใครมันช่างกลั่นแกล้งเขากันเนี่ย เอาความทรงจำเขาคืนมานะ
นึกสิ...นึกให้ออกสี่หนิงเหอ เจ้าต้องทำเ
chapter 5
สีหนิงเหอหลับตาลง...ยังไงท่านแม่ก็รักเขาแหละ ท่านต้องช่วยเขาและมันก็ใช่!
ใช่แล้ว! ถ้าเป็นสิ่งนั้น เข
chapter 6
เขาน่าจะรู้ตัวตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว เพราะเพียงแค่ก้าวขาขึ้นบนรถม้าถูกพาออกจากเรือน ท้องฟ้าที่เคยโปร่งมี
chapter 7
เขาเกือบจะหลุดเสียงหัวเราะออกมา เมื่อเหลือบมองไปแล้วเห็นใบหน้าสี่ฮูหยินเกือบจะเป็นสีเขียวสีเหลืองด้ว
chapter 8
“เอาไว้เราไปเริ่มต้นใหม่กันที่นั่นแล้วกัน” สี่หนิงเหอบอกกับเสี่ยวฝานที่รู้สึกผิดจนร้องไห้ไม่ยอมหยุดจ
chapter 9
“ลูกธนูกำลังจะฝังเข้าไปอยู่ในกายแล้ว ท่านคิดว่าข้าควรกลัวหรือไม่” สี่หนิงเหอถามอย่างเกรี้ยวกราด เสีย
chapter 10
“ข้าขออภัยด้วยที่คำถามของข้าทำให้ท่านองครักษ์รู้สึกไม่ดี” สี่หนิงเหอมองสบกับดวงตาคู่นั้น หวังว่ามันจ
chapter 11
เขาเนี่ยนะ...ท่านคิดอันใดของท่านขอรับซานเกอ สี่หนิงเหอส่ายศีรษะ “ท่านเข้าใจผิดเสียแล้วซานเกอ ข้าจะได
chapter 12
“แล้วเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า” หรือที่ผ่านมาเขาจะปล่อยปละละเลยสี่หนิงเหอมากจนเกินไ
chapter 13
“ข้าว่า...อย่างเจ้าคงมิยอม” สี่หนิงเหอใช้ชีวิตอยู่ในเรือนแห่งนั้นเยี่ยงไรกันแน่ คนเหล่านั้นมิดูดำดูด
chapter 14
สี่หนิงเหอคิดว่าตนเองตาไม่ฝาด เมื่อได้ยินที่เขาพูด ทุกคนต่างก็ส่ายศีรษะด้วย...คาดไม่ถึงว่าเขาจะเป็นไ
chapter 15
ใบหน้าที่เหมือนจะบอกว่า อะไรจะเกิดก็ปล่อยให้มันเกิดเถอะ เขาไม่คิดจะใส่ใจกับมันหรอกกับแววตาคู่นั้นที่
chapter 16
Chapter 16
“ข้ามิรู้ว่าความรู้ของเจ้ามีมากน้อยเพียงใด แต่ในยุทธภพกล่าวไว้ว่า การเรียนรู้วรยุทธ์ด้วยทา
chapter 17
“บ้า! บ้าไปแล้ว ใครมันจะกล้าทำเช่นนั้นกันเล่า ข้าไม่ได้หนังหนาเช่นพวกท่านนะ”
สี่หนิงเหอบ่นพึมพำ แม้จะ
chapter 18
นั่น...มุมนั้นมีเหล่าเด็กน้อยใหญ่รุมล้อมกันอยู่มากมาย ต่างพยายามที่จะเอ่ยบอกกับหญิงวัยกลางคนที่ใบหน้
chapter 19
บางเรื่อง...เรากำหนดมันมิได้ เขาคงมิผิดที่เผลอใจที่เกิดความรู้สึกดีกับซานเกอเข้า หากสี่หนิงเหอก็รู้ว
chapter 20
“อ๋อ...เจ้าคงคิดว่าเจ้าพวกนั้นจะมาช่วยเจ้าได้ทันท่วงทีเช่นนั้นหรือไร ถ้าเช่นนั้นเจ้าคงประเมินความสาม
chapter 21
“ข้าทำเช่นนั้นเมื่อไหร่กัน ที่ทำลงไปก็เพื่อความปลอดภัยของเจ้าทั้งนั้น เจ้าควรจะขอบใจข้ามากกว่าโกรธเค
chapter 22
“ข้อนี้แหละที่ข้าสงสัย เหตุใดพวกนั้นถึงได้ไล่ตามทำร้ายข้า!” ครั้งแรกที่เขาคิดว่าต้นเหตุใหญ่น่าจะเป็น
chapter 23
ทางที่สองใช้เวลาไม่นานเหมือนกันประมาณเจ็ดถึงสิบราตรี หากเส้นทางนี้เสี่ยงกับอันตรายอย่างที่สุด เนื่อง
chapter 24
“ถ้าเป็นเช่นนั้นก็มิเป็นก็ได้ขอรับ เพราะตัวข้าเองก็มิอ่อนข้อให้พวกเขาเลย แต่ท่านอ๋อง...เปลี่ยนใจเรื่
chapter 25
“มันก็ต้องขึ้นอยู่กับท่านอ๋องด้วยนะขอรับ เพราะตัวข้าเองก็เรียกร้องมากเช่นกัน”
สี่หนิงเหอได้ยินเสียงหั
chapter 26
ช่างเถอะ...ใครจะเป็นคนกล่าวก็ช่าง แต่เขาเห็นด้วยอย่างที่สุด ในเรือ...ที่มิได้กว้างสักเท่าไหร่ ถ้าหาก
chapter 27
แม้นมีผู้คนล้มตายลงไป...แต่การต่อสู้ก็ยังมิหยุด ศัตรูมีเพิ่มมากขึ้นเฉกเช่นเดียวกับลูกธนูที่มีคบไฟผูก
chapter 28
“เห็นแก่เฟยเทียน คราวนี้ข้าจะละเว้นเจ้าหนึ่งครั้ง แต่ต่อไปห้ามทำเช่นนี้อีกแล้วนะ หากข้ารู้ว่าเจ้ายัง
chapter 29
“ข้ากลัว...เมื่อพี่สามกลับมายังเรือนพร้อมกับท่านแล้วมิเจอข้า...เราจะไม่ได้พบเจอกันอีก” เขาเฝ้ารอคอยท
chapter 30
แล้วที่ครั้งนั้นทำไมท่านถึงได้ปล่อยปละละเลยไม่สนใจ มิยอมมาพบพานและมิฟังความจากปาก แล้วยังจะปล่อยให้เ
chapter 31
“เปล่า...เปล่า มิมีอันใดขอรับ ข้ากล่าวผิดไป ข้าคิดว่าถ้าท่านและข้ามิใช่มังกรและหงส์ที่ถูกกล่าวถึง ถ้
chapter 32
วาจาของหนิงเหอ...มันจริงหรือไม่ เขามิอาจล่วงรู้ได้ หากในน้ำเสียงยามที่เอ่ยออกมานั้น มันเต็มไปด้วยควา
chapter 33
“ที่เจ้าถามว่าข้าสงสัยผู้ใด...หลายปีมานี้ข้าสามารถตีกรอบพวกเขาให้ลดน้อยลงไปจนเหลือเพียงไม่กี่คนแล้ว
chapter 34
“ข้าจะรีบบอกท่านโดยเร็วเลยขอรับ...มีอันใดหรือขอรับต้าเกอ” สี่หนิงเหนอรีบยกมือปิดปากและรีบก้าวตามท่าน
chapter 35
“พวกเราย้ายมาจากที่อื่น มาอยู่ที่นี่ได้ไม่กี่วัน อาศัยหาของป่าและสมุนไพรไปขายในเมือง...พวกข้ามิได้อย
chapter 36
“ข้าเจอเสี่ยวเป่าเมื่อเขาอายุได้หนึ่งขวบ เขาถูกส่งมาให้ข้าดูแลพร้อมกับจดหมายฉบับหนึ่งที่ก็มิได้กล่าว
chapter 37
“จะอย่างไรตอนนี้ท่านควรปล่อยข้าให้ลงเดินเองดีกว่าไหมขอรับ” ดูเหมือนว่าความต้องการของสี่หนิงเหอในคราว
chapter 38
เสียงสั่นพร่าที่ดังมาทำให้สี่หนิงเหอเหลือบตาไปมองแต่ก็ยังทำเป็นมิสนใจ มิใช่มิอยากรู้ เสี่ยวฝานทำเช่น
chapter 39
มันก็เป็นจริงอย่างที่ท่านอ๋องกล่าวมา ทุกครั้งที่เขามีปัญหา เสี่ยวฝานจะอยู่เคียงข้างเสมอ เวลาที่เจ็บป
chapter 40
“ได้สิขอรับ”
คำตอบของเสี่ยวฝานทำให้สี่หนิงเหออดยิ้มไม่ได้ ก่อนจะรู้สึกแปลก ๆ ดูเหมือนว่ารถม้ามันหยุด
chapter 41
สี่หนิงเหอหันไปมองเสี่ยวฝานที่ส่ายศีรษะปฏิเสธว่ามิรู้มิเห็นกับเรื่องนี้ หลังจากคิดทบทวนดูแล้ว บิดาขอ
chapter 42
หากเป็นไปได้ สี่หนิงเหอมิอยากยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของผู้ที่อยู่ในวังและเรื่องอันใดก็ตามที่เกี่ยวข้องกั
chapter 43
“ตั้งแต่ที่เราทานอาหารกัน”
นานขนาดนั้น แล้วท่านอ๋องก็ปล่อยให้คอยมองเราอยู่นี่นะ...
“ก็เขาอยากจะเฝ้ายา
chapter 44
“ข้าจะให้เจ้าและเสี่ยวฝานเข้าไปรักษาท่านอ๋อง”
“ข้านี่นะขอรับ!” สี่หนิงเหอชี้มือเข้าหาตนเอง “ข้ามิมีคว
chapter 45
อา...มิคิดเลยว่าเรือนเขาจะได้รับความสนใจเช่นนี้ เมื่อเช้าก็เด็กน้อยเสี่ยวเป่า มาตอนนี้ก็เป็นสตรีที่ต
chapter 46
“มิจำเป็น เรือนของเจ้าเล็กเช่นนี้ จะให้ข้าและพี่หญิงเข้าไปพำนักได้อย่างไร”
ดูเหมือนว่า...ในวาจาที่ค่อ
chapter 47
“ท่านจะให้ข้าบอกว่า...พี่ห้าโดนพิษอะไรละขอรับ...ชื่อพิษควรจะแปลกสักหน่อย การรักษาก็ควรจะพิเศษเล็กน้อ
chapter 48
“เจ้าคิดว่าอย่างไรล่ะ”
มันคงจะมิเป็นอย่างที่เขาคิดไว้หรอกนะ เพราะถ้าหากว่าเป็นเช่นนั้นจริง...สี่หนิง
chapter 49
ท่านอ๋องจับปลายคางพร้อมกับโน้มศีรษะลงมาจูบ...รุกเร้าคลอเคลียริมฝีปากสีแดงสดของคนในอ้อมแขนราวกับว่าหม
chapter 50
“ถ้าเช่นนั้นข้า...ขอตั้งหลักสักครู่นะขอรับ” สี่หนิงเหอปลดแขนของกำยำออกไปจากกายก่อนจะลุกขึ้นจากตักของ
chapter 51
หมายความว่าอย่างใดกัน สี่หนิงเหออ้าปากค้างเมื่อพอจะขบคิดเรื่องนี้ขึ้นมาได้
“นี่ท่านจะบอกกับข้าว่า..
chapter 52
“ข้ารู้ขอรับ ทุกเรื่องมันเกี่ยวกับท่านและข้า...ตอนนี้ข้าควรจะได้รู้เสียทีว่ามันคือเรื่องอันใดกันแน่
chapter 53
อดีตนั้น มิมีใครต้องการเขาเลย ความรัก...เขาก็มิเคยได้จากผู้ใด ทุกวันมีเพียงความว่างเปล่า โดดเดี่ยวแล
chapter 54
ท่านอ๋องกดจูบบนปากสี่หนิงเหอ ขบกัดสลับสอดแทรกเรียวลิ้นล่วงล้ำเข้าไปในโพรงปาก มือก็สัมผัสผิวกายเนียนน
chapter 55
“ข้าจะรอฟังขอรับ” สี่หนิงเหอยิ้มหวานให้กับท่านอ๋อง...แล้วตอนที่ต้องมาอยู่กับข้าละขอรับ” เป็นไปมิได้ท
chapter 56
“หนิงเหอตกใจหมดแล้วนะเจ้าคะท่านแม่” สี่ซูเจียวรีบบอกมารดาเสียงสั่นพร่า ขณะที่ดวงตาของนางก็มีน้ำตาเอ่
chapter 57
“ท่านอ๋อง...นางเป็นมารดาขององค์ชายใหญ่ใช่ไหมขอรับ” ผู้ที่ให้ท่านอ๋องดูแล...มาหลายปีก็น่าจะมีเพียงแค่
chapter 58
“เมื่อเห็นว่าอยู่ที่หมู่บ้านไปก็มิได้เรื่องอันใด เขาผู้นั้นก็เลือกที่จะกลับเรือนของตนเองไปก่อน หากก็
chapter 59
“มีอีกเหตุผลที่ทำให้พวกข้าต้องทำเช่นนั้น” สี่อิงเหม่ยกล่าวเสียงสั่น “หากข้าเลี้ยงดูหนิงเหอด้วยความรั
chapter 60
“เจ้าจดจำได้แล้วสินะหนิงเหอ”
“ข้า...” มันยากที่จะเชื่อได้ในระยะเวลาอันสั้น หากสิ่งที่เกิดขึ้นมันล้วนแ
chapter 61
สี่หนิงเหอได้แต่ยืนอึ้งและกะพริบตาปริบ ๆ ขณะมองสตรีนามว่าเจียวชุนลี่ที่ถูกองค์ชายใหญ่เรียกว่าหย่งอี้
chapter 62
“มั่นใจแล้วใช่ไหมขอรับท่านอ๋อง” สี่หนิงเหอให้โอกาสท่านอ๋องตัดสินใจอีกครั้ง
“คนเราจะหวังอันใดมากไปกว่
chapter 63
“มีอันใดหรือขอรับ...ท่านอ๋อง” ตอนแรกสี่หนิงเหอจะเรียกท่านอ๋องว่าท่านพี่นะ หากเมื่อนึกขึ้นได้ว่า ตอนน
chapter 64
“เดี๋ยวนะ พวกเจ้ามิเคยเห็นข้าทำอาหาร...มิเคยชิมอาหารที่ข้าทำเลย แล้วทำไมถึงคิดว่าข้าทำแล้วทานมิได้”
chapter 65
“เสี่ยวฝาน!”
“เพื่อหนิงเกอ...ข้ายินดีทำขอรับ”
เสี่ยวฝานยิ้ม...รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความรัก ภักดีและซื่อ
chapter 66
“เราจะเริ่มกันเมื่อไหร่ขอรับ”
“เจ้ากล่าวเรื่องอันใดหรือ ข้ามิเห็นรู้เรื่องเลย” เฟยเทียนแกล้งทำมิรู้มิ
chapter 67
“เจ้าจะลองฝึกลมปราณดูไหม”
“ขอรับ” สี่หนิงเหอดีใจจนเกิดเหตุจึงมิทันได้ยินเสียงหัวเราะของท่านอ๋อง
“เราฝึ
chapter 68
สี่หนิงเหอรู้สึกว่า...ท่านอ๋องจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษ มีเรื่องอันใดให้ท่านอ๋องเป็นเช่นนี้กันแน่นะ หรือจะ
chapter 69
“พวกข้ามิล่วงรู้ว่าท่านมีเหตุผลใดที่ต้องทำเช่นนี้ แม้ฝีมือพวกข้าจะด้อยกว่าพวกท่าน หากก็สู้มิถอย มิยอ
chapter 70
ดูเหมือนกับว่าพี่สามคิดจะโต้ตอบ หากสุดท้ายแล้วก็นิ่งเงียบ ก่อนจะเดินมาที่ม้า กระโดดขึ้นขี่นำนำเขากับ
chapter 71
“ระวังตัวด้วยนะเจ้าคะท่านพี่ ท่านต้องคิดว่าข้ากับลูกจะอยู่ข้างท่านเสมอ”
องค์ชายใหญ่หันไปมองฟูเหรินขอ
chapter 72
ฟังวาจาของเสี่ยวฝานแล้ว ทำให้เฟยเทียนถึงกับโกรธจนตัวสั่น ขณะเดียวกันก็หวาดหวั่นอย่างที่สุด มันทำให้เ
chapter 73
ความเชื่อใจบางครั้งก็มิต้องเอื้อนเอ่ยวาจาใด ๆ เพียงแค่มองตากันก็รู้ใจกัน แม้เบื้องหน้าจะมีอันตรายอัน
chapter 74
“จะอย่างไรก็ตาม ตอนนี้ควรหาทางเข้าขุมทรัพย์ให้เจอก่อนที่คนพวกนั้นจะเข้ามาที่นี่ได้...เราจะต้องไปทางไ
chapter 75
“มิต้องห่วงเจ้ารองหรอกหนิงเหอ...สภาพเช่นนั้นดูเหมือนจะยอมให้ถูกจับมาโดยง่ายดายเสียมากกว่านะ”
วาจาของ
chapter 76
“ท่านแม่” หากเมื่อเขาลืมตาขึ้นมา...ก็ได้เห็นแสงสีขาวที่สว่างเจิดจ้า ทำเอาตาถึงกับพร่าเลือนและปวดศีรษ
chapter 77
“ข้ามิเป็นอันใด ท่านแม่ละขอรับ เป็นอันใดหรือเปล่า” หากสี่หนิงเหอกลับมิได้มองท่านแม่เลย ด้วยว่าตอนนี้
chapter 78
“เสี่ยวฝาน! เกิดอันใดขึ้น” จากที่ตกใจว่าทำไมทุกคนเข้ามาในนี้ทั้งที่ควรจะหลบหนีไปก่อน หากเมื่อเห็นสภา
chapter 79
“นั่นเพราะพวกเขาต้องการ...น้ำเต้าหยกพันปีอย่างไรเล่า” มิรู้เหมือนกันว่าพระสนมบอกกล่าวให้หวงตี้รู้เรื
chapter 80
“ลูกแก้วดวงนั้นคือสิ่งที่ท่านต้องใช้...หากข้าก็มิรู้หรอกนะ ว่ามันใช้แบบไหน”
สองเจียวมองหน้ากัน แล้วค
chapter 81
“เจ้าจะนอนไปถึงเมื่อไหร่กันหนิงเหอ มิคิดถึงข้าหรืออย่างไร” เฟยเทียนกล่าวทักทายคนบนเตียงนอนที่นับรวมถ
chapter 82
ก็พอจะรู้อยู่แล้วว่าหนานไป๋มิใช่คนที่จะเพลี่ยงพล้ำต่อผู้ใดง่ายดาย หากก็มิคิดว่าจะเป็นขุนพลระดับปรมาจ
chapter 83
“คาดเดาไปก็มิอาจรู้ได้ว่าเกิดเหตุใดขึ้น อาจจะเป็นเพราะเจ้าต้องอยู่กับความตายที่รายล้อมมาตั้งแต่ยังมิ
chapter 84
“เจ้าฟื้นแล้ว แม้ข้าอยากจะบอกว่าดีใจแค่ไหน น้อยใจที่เจ้าปล่อยให้คอยนาน หากเจ้าพักผ่อนอีกหน่อย เจ้าดี
chapter 85
“ข้ามีเรื่องอยากจะคุยกับท่านพี่” หากปล่อยเวลานานไปก็กลัวจะลืม หากคนที่จดจำเช่นท่านพี่คงจะต้องทุกข์ระ
chapter 86
“ข้าจะรอวันนั้นขอรับ...ท่านที่”
“มิคิดเลยว่าการถูกเจียวหานหลงทำร้ายในวันนั้น จะกลายเป็นผลดีกับข้าในว
chapter 87
สี่หนิงเหอได้แต่อ้าปากค้าง รีบคว้าแขนเจ้าก้อนแป้งน้อยที่ออกอาการน้อยอกน้อยใจจนถอยหลังไปยืนอยู่ห่างไก
chapter 88
“ท่านพี่ดีใจหรือเปล่าขอรับที่เราจะ...” น้ำเสียงของสี่หนิงเหอที่เปล่งออกไปคงจะเบามาก เขาดีใจที่มีเจ้า
chapter 89 (จบ)
“เจ้านี่ช่าง...” แม้กระทั่งท่านพี่เองก็หลุดเสียงหัวเราะออกมาเช่นกัน “ให้ท่านพ่อกอดและหอมท่านแม่ดีกว่
สนุกมากชอบมาก
25/08
0สนุกมากค่ะ
02/02
0goob
12/12
0สนุก
11/11
0สนุกมากกก
04/10
0ดีมาก
17/08/2025
0ดีสนุกสนานมาก
26/03/2025
0ดีมากกก
27/02/2025
0สนุก
17/02/2025
0ดีมาก
29/01/2025
0