ปฐวีนี้...มีรัก
ปันหยี/panyeeเสร็จ สมบูรณ์
217151 คำ
ใช้ร่วมกัน:
ภาพรวม
|แคตตาล็อก
- ฉลาก:
- จัดพิธีแต่งงานโดยผู้เฒ่าผู้แก่
- แอบชอบและอบอุ่นหัวใจ
- หมอ
- ละคร
- อีโรติก
- ครอบครัว
- ตอนจบที่มีความสุข
- พ่อเลี้ยง
- หวาน
เรื่องราวของพ่อเลี้ยงหนุ่มใหญ่วัยสามสิบห้าปี เจ้าของสวนส้ม 'ปัทมาตย์' ผู้มีอุปนิสัยเย็นชา นอกจากต้องดูแลสวนส้มนับร้อยไร่แล้ว ยังต้องเลี้ยงดูลูกสาววัยหกขวบอีกด้วย กับคุณหมอสาวสวยที่หนีแม่เลี้ยงกับพี่ชายจอมเกาะไปอยู่บนเขาบนดอย แต่แทนที่จะสงบสุขกลับได้รับเสนอสุดแปลก แล้วแบบนี้ชีวิตของเธอจะอลวนแค่ไหน
ใช้ร่วมกัน:
อัปเดตล่าสุด
คำแนะนำของบรรณาธิการ
คำแนะนำ
หนังสือแสดงความคิดเห็น (123)
- ทั้งหมด: 150
บทนำ
รถเอสยูวีสีดำที่ได้มาจากน้ำพักน้ำแรงของผู้เป็นเจ้าของ กำลังไต่ระดับขึ้นเขาสูงอย่างไม่เร่งรีบตอนที่ 1
"หลังนี้ล่ะครับ ผมปัดกวาดทำความสะอาดไว้ให้เรียบร้อยแล้วครับ" บัวบูชามองตามนิ้วของลุงคำ ซึ่งเปตอนที่ 2
ก๊อกๆๆ
"ทับทิม ตื่นหรือยังลูก พ่อขอเข้าไปหน่อยนะคะ"
ไม่รอเสียงอนุญาตจากคนในห้อง มือใหญ่ก็ผลักประตูเข้าตอนที่ 3
"ได้ข่าวอะไรบ้างหรือยังคะ" เขมจิราเอ่ยถามขณะเดินเคียงข้างร่างสูงไปยังรถที่จอดอยู่ในโรงรถ
"ยังเลย แต่เตอนที่ 4
"อะไรเหรอคะ" หญิงสาวถามหน้าตาตื่นก่อนจะก้มลงมองกระโปรงของตัวเอง
และแล้วก็ส่งเสียงกรีดร้องออกมา เมื่อหตอนที่ 5
บัวบูชากลับจากงานเลี้ยงต้อนรับที่อำเภอ ซึ่งในงานก็ไม่ได้มีแค่เธอคนเดียวที่ย้ายมา ยังมีคนอื่นที่โยกย้ตอนที่ 6
"นี่น่ะเหรอหญิงชู้ของมึง!"
คุณหมอสาวกำลังจะร้องขอความช่วยเหลือ แต่ก็ถูกขัดด้วยเสียงตวาดเกรี้ยวกราด พรตอนที่ 7
คุณหมองั้นเหรอ...
ปฐวีที่ยืนฟังบทสนทนาอยู่ก็รู้สึกผิดขึ้นมา ที่ไม่ถามต้นสายปลายเหตุก็ดันด่าหญิงสาวไปเตอนที่ 8
"ไปไหนมาวะ แล้วทำไมหน้าบูดเป็นตูดลิงแบบนั้น" ร่างสูงในชุดลำลองของร้อยตำรวจเอกรามิล หรือผู้กองรามิล รตอนที่ 9
รุ่งอรุณเช้าวันใหม่เวียนบรรจบมาอีกครา ทะเลหมอกยามเช้าเรียงรายราวกับท้องทะเลไม่มีผิด เป็นความสวยงามทีตอนที่ 10
"คุณหมอคะ! คุณหมอ" ขณะที่บัวบูชากำลังต้มน้ำจะชงโจ๊กกึ่งสำเร็จรูป เพื่อทานรองท้องก่อนลงไปทำงาน ก็ได้ยตอนที่ 11
"เมื่อกี้พี่ภาโทร.มาแน่ะ บอกว่าสองแม่ลูกนั่นไปหาถ้าฉันที่โรงพยาบาลอีกแล้ว กัดไม่ปล่อยจริงๆ"
"ฉันล่ะอยตอนที่ 12
รถแลนด์ โรเวอร์สีบรอนซ์ แล่นเข้ามาจอดหน้าบ้านไม้สไตล์ล้านนาประยุกต์ในช่วงเย็น คนตัวเล็กรีบเปิดประตูลตอนที่ 13
แปะๆๆ
"โอ๊ย! ทำไมยุงมันเยอะอย่างนี้นะ" โฉมฉายนั่งตบยุงอยู่ตรงทางเข้าออกตึกอุบัติเหตุ เพื่อรอบัวบูชามาตอนที่ 14
พระอาทิตย์ตกดินไปแล้ว ต้นไม้และขุนเขาสลับซับซ้อนถูกปกคลุมไปด้วยความมืด เสียงหรีดหริ่งเรไรที่จับอยู่ตตอนที่ 15
"นังส้มเช้งมันไปตามหมอถึงไหน ทำไมป่านนี้ยังไม่กลับมาอีก" ป้าสายบ่นด้วยความร้อนใจ ที่ลูกสาวออกไปตามหมตอนที่ 16
"ไม่เป็นไร ปล่อยแกเถอะค่ะ เดี๋ยวพอหลับแล้วก็คงปล่อยมือเอง" ยิ่งแกะเด็กหญิงก็ยิ่งเกาะแน่น บัวบูชาจึงรตอนที่ 17
หลังจากเขมจิรากลับไปแล้ว โดยมีรามิลขับรถไปส่ง แม้ว่าเธอไม่อยากจะกลับสักเท่าใดนัก เพราะกลัวว่าปฐวีกับตอนที่ 18
"ใครโทร.มาตอนนี้น้า ไม่รู้หรือไงว่าคนกำลังยุ่งอยู่" บัวบูชาบ่นลอยๆ เมื่อเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ในขณะทีตอนที่ 19
"แล้วคุณจะอธิบายกับลูกสาวผมยังไง ว่าคุณ...ไม่ใช่..." เสียงทุ้มเอ่ยถามขึ้นมาขณะกำลังขับรถมุ่งหน้าสู่บตอนที่ 20
"คุณหนูกลับมาแล้วค่ะ" ปฐวีรีบหันขวับเมื่อได้ยินว่าลูกสาวกลับมาแล้ว แต่ก็ต้องแปลกใจเมื่อไม่เห็นอีกคนกตอนที่ 21
"พรุ่งนี้คุณพ่อต้องไปขอพี่บัวแต่งงานนะคะ"
"อะไรนะคะทับทิม! พูดอะไรออกมารู้ตัวหรือเปล่า" ปฐวีดุลูกสาวไตอนที่ 22
"ทำไมป่านนี้คุณพ่อยังไม่กลับมาอีกคะ" เด็กหญิงตัวน้อยเดินวนไปวนมารอบิดาอยู่บริเวณลานหน้าบ้านมาตั้งแต่ตอนที่ 23
"ไม่เกลียดค่ะๆ พี่บัวจะเกลียดทับทิมได้ยังไง ดูสิทับทิมน่ารักขนาดนี้ ใครจะโกรธได้ลง แต่อย่าทำแบบนี้อีตอนที่ 24
"งั้นก็ตามใจ เข้าเรื่องเลยแล้วกัน ผมมีข้อเสนออยากให้คุณพิจารณาดู รายละเอียดทั้งหมดอยู่ในนี้ หากคุณตกตอนที่ 25
เสียงนกกาขับขานยามเช้าก้องกังวานไปทั่วหุบเขา เปรียบเสมือนเสียงนาฬิกาปลุกจากธรรมชาติ ปลุกให้บัวบูชาตืตอนที่ 26
"เฮ้อ! เสร็จซะที" หลังจากคนไข้คนสุดท้ายรับยากลับบ้านไปแล้ว บัวบูชารวมถึงเจ้าหน้าที่คนอื่นก็ทิ้งปากกาตอนที่ 27
"ไอ้เรืองกับไอ้เหว่งน่ะเหรอป้า ไอ้เหว่งน่ะยังพอเข้าใจ แต่ไอ้เรืองนี่สิ มีลูกมีเมียแล้วแท้ๆ ยังจะกล้าตอนที่ 28
เสียงเอะอะโวยวายด้านล่างทำให้บัวบูชา ที่ย้ายมาพักกับหัวหน้าสถานีอนามัยเป็นการชั่วคราวตามแผนการของพ่อตอนที่ 29
เสียงนกร้องยามเช้าดังแว่วมา ปลุกร่างระหงที่นอนหลับอยู่บนเตียงนอนให้ขยับตัวตื่น ดวงตากลมโตปรือขึ้นมองตอนที่ 30
บัวบูชายกกระเป๋าเดินทางลงมาจากบ้านพัก หลังจากใช้เวลาเก็บหลังเลิกงานระหว่างรอปฐวีมารับ และพอลงมาถึงด้ตอนที่ 31
หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจในห้องครัว บัวบูชาก็ถูกลากขึ้นห้องทันที ด้วยฝีมือของเด็กหญิงตัวน้อย ที่ต้องการตอนที่ 32
หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว ปฐวีก็บอกให้บัวบูชาออกไปขึ้นรถที่หน้าบ้าน แม้เธอจะแย้งและขอขับตอนที่ 33
"ทำยังไงถึงจะรวยสักทีวะ ไอ้ห้องเช่าเล็กๆ เท่ารูหนูนี่ทำให้ฉันแทบจะหายใจไม่ออกอยู่แล้วเนี่ย แอร์ก็ไม่ตอนที่ 34
โฉมฉายนอนกึ่งหลับกึ่งตื่นอยู่บนเตียงคนไข้ เพื่อรอดูอาการภายในห้องฉุกเฉิน แต่แล้วเสียงพูดคุยของเหล่านตอนที่ 35
"สวัสดีค่ะพี่ภา ขอโทษด้วยที่ไม่ได้รับตั้งหลายสาย พอดีเข้าห้องน้ำอยู่น่ะค่ะ" บัวบูชาไม่ได้เล่าให้ใครฟตอนที่ 36
"ดาวที่นี่สวยจังเลยนะคะ" บัวบูชาเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นเสียเอง เมื่อคนที่ชวนให้อยู่คุยกันก่อนเอาแต่นั่งเงียตอนที่ 37
"หมอบัวคะ!"
บัวบูชาถึงกับสะดุ้งโหยง เมื่ออยู่ๆ ผู้เป็นหัวหน้าสถานีอนามัยก็เรียกชื่อเธอซะเสียงดัง คุณหตอนที่ 38
บ้านปัทมาตย์...
"กรี๊ดๆๆๆๆๆ คุณพ่อใจร้าย! หนูเกลียดพ่อ!" เสียงกรีดร้องโวยวาย ตามมาด้วยเสียงข้าวของตกลตอนที่ 39
ดึกดื่นค่อนคืนท่ามกลางความเงียบสงัด แต่ยังคงมีใครคนหนึ่งยังไม่หลับไม่นอน
บัวบูชายังคงนั่งอยู่หน้าแท็บตอนที่ 40
ตอนเย็นหลังจากเลิกงาน ปฐวีก็พาสองสาวเข้าไปซื้อของในเมือง โดยเขามีหน้าที่แค่เข็นรถเข็น เพราะนอกนั้นยกตอนที่ 41
"ทำไมวันนี้แม่บัวกลับช้าจังเลย" เสียงบ่นพึมพำจากคนตัวเล็กที่เดินวนไปวนมาอยู่หน้าบ้าน
"ที่อนามัยอาจจะมตอนที่ 42
"ว้าว! อาหารหน้าตาน่ากินทั้งนั้นเลย เห็นทีเย็นนี้ต้องกินเยอะๆ แล้วละค่ะ ไม่ได้กินอาหารฝีมือป้าสายมาสตอนที่ 43
"โห! สวยจังเลยอะแก นี่มันสวรรค์บนดินชัดๆ" เปมิการ้องบอกอย่างตื่นเต้น ขณะยืนหมุนตัวอยู่หน้าบ้านปัทมาตตอนที่ 44
ลานกว้างบริเวณหน้าบ้านปัทมาตย์ในค่ำคืนนี้ สว่างไสวไปทั่วด้วยดวงไฟที่ตกแต่งประดับประดาอย่างสวยงามไว้โตอนที่ 45
"ตกลงว่าสองคนนั้นยังไงกันแน่" เปมิกาขยับเข้าไปกระซิบถามบัวบูชา พลางพยักพเยิดเข้าไปในบ้าน
"สองคนนั้นน่ตอนที่ 46
ท่ามกลางอุณหภูมิยามค่ำคืนที่ลดต่ำลง ไม่ใช่อุปสรรคสำหรับคนที่กำลังร้องรำทำเพลงอย่างสนุกสนานกันอยู่ในขตอนที่ 47
ปฐวีค่อยๆ วางคนเมาหลับไม่รู้เรื่องลงบนเตียงนอนอย่างเบามือ ก่อนจะส่ายหน้าเมื่อเห็นว่าหญิงสาวหลับไม่รูตอนที่ 48
"หายไปไหนของเขาแล้ว เป็นนินจาหรือว่ามีวิชาตัวเบากันนะ" หันหลังให้ไม่ถึงนาที พอหันกลับไปอีกทีก็ไม่เห็ตอนที่ 49
"ขาหายดีแล้วเหรอถึงมาทำงาน อันที่จริงวันนี้ก็ไม่มีอะไรมาก คุณกลับไปพักสักวันก่อนก็ได้นะเขม" ปฐวีเห็นตอนที่ 50
"ขอบคุณมากนะคะพ่อเลี้ยง ขอบใจมากนะบัวที่มาส่ง ถ้าว่างๆ จะแวะมาเยี่ยมนะ ทับทิมก็เหมือนกันนะคะ ถ้าว่างตอนที่ 51
ปฐวีพาสองสาวกลับมาถึงบ้านปัทมาตย์ในตอนเกือบหกโมงเย็นโดยสวัสดิภาพ และทันทีที่ถึงบ้านเขาก็รีบขนข้าวของตอนที่ 52
"เมียผมเป็นอะไรหมอ ทำไมมันถึงปวดท้องแบบนี้" ชายหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงร้อนใจ
"ฟังหมอดีๆ นะคะ ภรรยาของคุณตอนที่ 53
"ฝนตกหนักขนาดนี้ สงสัยเราต้องรอให้ฝนหยุดก่อนแล้วล่ะ หรือไม่ก็...ต้องนอนที่นี่"
"อะไรนะ นอนที่นี่? ที่ตอนที่ 54
ปฐวีรีบก้าวตามให้ทันจนสุดท้ายก็แซงได้ เขาหันไปยักคิ้วให้บัวบูชาอย่างกวนๆ ก่อนจะเดินนำโด่งไปไกล
ระหว่าตอนที่ 55
"ปล่อยฉันได้แล้ว!" ทันทีที่ประตูลิฟต์ปิดสนิท บัวบูชาก็สะบัดตัวออกจากอ้อมแขนของปฐวี แล้วหันกลับไปเล่นตอนที่ 56
ปฐวีกลับเข้ามาในห้องหลังจากออกไปนั่งรับไอฝนเย็นๆ ที่ริมระเบียงด้านนอก แต่พอเข้ามากลับไม่เห็นบัวบูชาตอนที่ 57
"นี่เธอๆ ได้ยินว่าพ่อเลี้ยงปฐวีแต่งงานแล้วจริงๆ ใช่ไหม"
"นั่นน่ะสิ ได้ยินพวกกะดึกบอกว่าพ่อเลี้ยงมากับตอนที่ 58
ก่อนหน้านั้น...
หลังจากเปมิกาลงเครื่องที่สนามบินก็ตรงไปที่บริษัททันที เสียงซอยเท้าเป็นจังหวะถี่ยิบเรีตอนที่ 59
เปมิกาก้าวฉับๆ ใบหน้าบอกบุญไม่รับไปยังห้องทำงานของตัวเอง ผู้ช่วยคนสนิทที่ส่งข่าวให้เธอรีบกลับมา รีบลตอนที่ 60
สายตาคมมองเห็นแสงไฟจากภายในบ้านยังคงสว่าง คงจะเป็นแม่บ้านเปิดไว้รอ แต่ปฐวีก็ไม่ได้รีบร้อนจะเข้าไป ละตอนที่ 61
"ปะ! ทีนี้ก็ไปโรงเรียนกันได้แล้ว เดี๋ยวพ่อไปส่ง"
หลังจากรับประทานอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อย ปฐวีก็สวมเสตอนที่ 62
บรรยากาศภายในสนามบินเชียงใหม่ในช่วงสี่โมงเย็น คลาคล่ำไปด้วยผู้โดยสารจากหลากหลายสารทิศที่แห่แหนกันมาสตอนที่ 63
"อ้าวเฮ้ย! ไงมาโผล่ที่นี่วะ ฉันวานให้แกช่วยไปรับคนที่สนามบินให้ไม่ใช่เหรอ" คเชนทร์ที่นอนหน้านิ่วคิ้วตอนที่ 64
รามิลเลี้ยวรถเข้ามาจอดหน้าบริเวณที่พัก ซึ่งเป็นบ้านไม้หลังกะทัดรัดตั้งเรียงรายกันหลายหลังอย่างเป็นระตอนที่ 65
"ได้ข่าวเพื่อนพี่ปรีดิ์คนนั้นแล้ว" หลังจากสองสาวต่างวัยออกไปแล้ว รามิลนั่งเงียบอยู่ชั่วครู่ก็เอ่ยขึ้ตอนที่ 66
นาฬิกาที่ผนังบอกเวลาเกือบจะสี่ทุ่ม หลังจากพาหนูน้อยเข้านอนเรียบร้อยแล้วบัวบูชาก็กลับมาที่ห้อง ได้อาบตอนที่ 67
อากาศช่วงเช้าที่เย็นจัดทำให้คนที่หลับอยู่ไม่อยากตื่น แม้เสียงจากนาฬิกาปลุกที่ตั้งเวลาไว้จะส่งเสียงบอตอนที่ 68
บัวบูชาขับรถกลับมาถึงบ้านปัทมาตย์ก็ดึกพอสมควร เธอยกนาฬิกาที่ข้อมือขึ้นมาดูก็ถอนหายใจก่อนจะหอบกระเป๋าตอนที่ 69
"โอ๊ย...ทำไมเจ็บไปทั้งตัวแบบนี้เนี่ย" หลังจากหลับมาทั้งคืนบัวบูชาก็รู้สึกตัวในตอนเช้า พอขยับตัวก็รู้ตอนที่ 70
บัวบูชาได้นอนโรงพยาบาลต่ออีกหนึ่งคืน แม้เจ้าตัวจะยืนยันกับหมอว่าไม่ได้มีอาการผิดปกติตรงไหน แต่ปฐวีกลตอนที่ 71
"คุณพ่อกับแม่บัวกลับมาแล้ว" เด็กหญิงกระโดดร้องดีใจเมื่อเห็นรถของบิดาเลี้ยวเข้ามาจอดหน้าบ้าน
เสียงร้อตอนที่ 72
"ใกล้ชิดผู้หญิงคนอื่น? หมายถึงน้าเขมน่ะเหรอ"
"ใช่ค่ะ หนูกลัวน้าเขมจะแย่งพ่อไปจากหนูจากแม่บัว" พ่อเลี้ตอนที่ 73
หลังจากสอนการบ้านและพาเด็กหญิงเข้านอนเรียบร้อยแล้ว บัวบูชากลับเข้าห้องตัวเอง แต่พอล้มตัวลงนอนก็ได้ยิตอนที่ 74
ปฐวีผิวปากอย่างอารมณ์ดีลงบันไดมาในช่วงย่ำรุ่ง หลังจากที่เมื่อคืนได้นอนหลับอย่างเต็มอิ่ม ผิดกับช่วงเมตอนที่ 75
"ทำไมฉันต้องไปด้วย?" น้ำเสียงบ่งบอกถึงความสงสัยระคนไม่พอใจดังขึ้น หลังจากเปิดดูการ์ดเชิญร่วมงานวันคลตอนที่ 76
หลังจากหลบเข้ามาสงบสติอารมณ์ในห้องน้ำอยู่ครู่ใหญ่เขมจิราก็กลับออกมา แต่พอมาถึงที่นั่งก็ยังได้ยินคำชมตอนที่ 77
เสียงดนตรีบนเวทีที่บรรเลงคลอเบาๆ เปลี่ยนจากจังหวะแช่มช้าเป็นสนุกสนานขึ้น เจ้าของงานควงบุตรชายออกไปเปตอนที่ 78
"ดี! ในเมื่อเกลียดกันนักก็ไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกันอีก!"
เสียงเพลงจบลงพอดี คู่เต้นรำทยอยเดินออกจากฟลอร์ บัตอนที่ 79
"ฉันเกลียดคุณ!" คำคำนี้ยังก้องอยู่ในหัวปฐวีตลอดเวลา รู้สึกเหมือนธนูอาบยาพิษปักแทงลงมากลางใจ หากเป็นเตอนที่ 80
ปฐวีจับร่างที่เมาปลิ้นยัดเข้าไปในรถแล้วปิดประตูดังโครมอย่างไม่สบอารมณ์นัก ก่อนจะอ้อมกลับมานั่งประจำทตอนที่ 81
บัวบูชาอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็มานั่งคิดหาวิธีเอาแหวนออกจากนิ้วต่อ แต่ก็มีเสียงเคาะประตูรัวๆ จึงต้องรีบลตอนที่ 82
"เย็นนี้คุณปลาว่างหรือเปล่าครับ" หลังจากบัวบูชาวางสายไป เปมิกาก็ปิดเปลือกตาลงจะนอนต่อ แต่คเชนทร์ก็โทตอนที่ 83
เปมิกาแต่งตัวเสร็จก็ออกมายืนรอหน้าที่พัก ครู่หนึ่งรถยนต์คันหรูไม่คุ้นตาก็แล่นมาจอดตรงหน้า หญิงสาวกะพตอนที่ 84
ร่างเพรียวระหงในชุดเสื้อยืดและกางเกงยีนก้าวออกมาจากห้องครัว หลังจัดเตรียมอาหารและเครื่องดื่มเสร็จเรีตอนที่ 85
แม้อากาศช่วงสายจะเย็นสบาย มีเมฆขาวปุยปกคลุมท้องฟ้าเป็นหย่อมๆ ช่วยบดบังแสงจากดวงอาทิตย์ แต่ก็ทำให้บัวตอนที่ 87
บัวบูชาผลุบๆ โผล่ๆ อยู่กลางธารน้ำที่เย็นยะเยือก พยายามตะเกียกตะกายเข้าฝั่งแต่ก็ไม่สำเร็จเพราะว่ายน้ำตอนที่ 86
"สวัสดีค่ะพี่ภา วันนี้ไม่ได้เข้าเวรเหรอคะถึงมีเวลาโทร.มาหาบัวได้" ร่างสมส่วนเดินเบี่ยงออกมาจากกลุ่มตอนที่ 88
หลังจากกลับมาถึงบ้านปัทมาตย์ บัวบูชาก็ขึ้นห้องอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า จากนั้นก็หายามานวดขาให้ตัวเอง โดตอนที่ 89
"คิดว่าจะกลับไปง่ายๆ แบบนี้เหรอ" บัวบูชาว่าเสียงลอดไรฟันแล้วแกะมือหนูน้อยออกจากเอว
"กาฝากก็ยังดีกว่ามตอนที่ 90
ทางด้านเขมจิราก็เกาะและซบปฐวีไม่ห่าง พยายามเรียกร้องความสงสารและใส่สีตีไข่ว่าเรื่องทั้งหมดเป็นเพราะบตอนที่ 91
"ฮัดชิ่ว!" บัวบูชาจามติดกันหลายครั้งและรู้สึกตัวรุมๆ หลังออกมาจากห้องของเด็กหญิง จึงอาศัยช่วงที่ปฐวีตอนที่ 92
บัวบูชารู้สึกตัวตื่นพร้อมกับอาการหนักหัว แต่พอจะยกมือขึ้นคลึงก็รู้สึกว่ามีของหนักๆ ทับมืออยู่ ลืมตาขตอนที่ 93
"ไม่แน่ใจอะไรอีก ขนาดนี้แล้วก็บอกไปเถอะว่าเธอก็รักเขาเหมือนกัน" น้ำเสียงเหมือนไม่ได้ดั่งใจของเปมิกาดตอนที่ 94
"หอมมากเลย หนูหิวจนท้องร้องทนไม่ไหวแล้วค่ะแม่บัว" น้ำเสียงฟังดูเร่งเร้าอยู่ในทีของเด็กหญิงที่ถือช้อนตอนที่ 95
"เดี๋ยวสิ ผมยังไม่ได้ขอบคุณเลยที่ช่วยทำแผลให้ ขอบคุณนะครับคุณหมอ" ปฐวีเอ่ยเสียงทุ้มนุ่ม วินาทีนี้ควาตอนที่ 96
แสงทองแตะแต้มขอบฟ้า ละอองหมอกหนาลอยต่ำปกคลุมทั่วหุบเขา อากาศยามเช้าหนาวเย็นจนแทบไม่มีใครอยากออกจากผ้ตอนที่ 97
"นี่เราต้องรออีกนานแค่ไหน" น้ำเสียงห้วนจัดบ่งบอกได้ว่าอารมณ์เจ้าของคำถามกำลังหงุดหงิดเต็มที
วันนี้เป็ตอนที่ 98
"ไอ้มิล!"
"เออ! กูเอง" รามิลตะคอกกลับเสียงดัง
"เป็นเพื่อนกันมานานไม่นึกเลยว่าแกจะทำเรื่องชั่วได้ขนาดนีตอนที่ 99
รามิลพาเปมิกามาพักที่บ้านของตนเพราะเธอไม่ยอมไปพักที่บ้านปัทมาตย์ ซึ่งแน่ใจว่าปลอดภัยจากคเชนทร์แน่นอนตอนที่ 100
"ถึงเปลี่ยนมารักคุณน่ะหรือ?" ถามแล้วปฐวีก็ค่อยๆ ดันร่างของบัวบูชาให้ออกห่างจากกายตนเล็กน้อย ใบหน้างาตอนที่ 101
ราตรีที่จันทราสว่างฟ้า พระพายโบกพลิ้วปลิวมาต้องผิวกายบัวบูชาจนต้องยกมือแขนขึ้นกอดตัวเอง หลังกลับขึ้นตอนที่ 102
"มึงทำคนของกูเจ็บ เพราะฉะนั้นมึงต้องตายด้วยมือกูถึงจะสาสม!"
หมัดที่กำแน่นและเต็มไปด้วยแรงโทสะง้างขึ้นตอนที่ 103
บ้านปัทมาตย์...
ก๊อกๆๆ
มือเรียวยกขึ้นเคาะประตูห้องนอนของปฐวีเบาๆ สองสามครั้ง และยืนรอให้เขาเปิดประตูใหตอนที่ 104
เสียงเคาะประตูห้องทำให้คเชนทร์ที่กำลังนั่งๆ ลุกๆ อยู่ด้วยความลนลานไม่ต่างจากนักโทษที่กำลังจะถูกนำตัวตอนที่ 105
หลังจากตักข้าวใส่จานเสร็จสรรพ รามิลก็รีบนั่งลงด้วยความตื่นเต้นที่จะได้ชิมฝีมือของหญิงสาว แต่พอตักแกงตอนที่ 106
เปมิกาหลบอยู่ในห้องได้ยินเสียงคนคุยกัน พอเอาหูแนบประตูตั้งใจฟังดีๆ ถึงรู้ว่าเป็นเสียงของบัวบูฃา จึงรตอนที่ 107
เปมิกาทิ้งตัวนอนลงบนเตียงหลังจากปฐวีและบัวบูชากลับไปแล้ว แสงไฟในห้องดับลงแล้วทว่าหญิงสาวกลับข่มตาหลัตอนที่ 108
ปฐวีและบัวบูชากลับมาถึงบ้านปัทมาตย์ตอนที่เข็มสั้นบนหน้าปัดนาฬิกาถึงเลขเก้าพอดี ซึ่งพอลงจากรถได้หญิงสตอนที่ 109
แปดปีก่อน...
ค่ำวันหนึ่งปฐวีนั่งรอพี่สาวอยู่ที่โต๊ะอาหารภายในบ้านปัทมาตย์ ไม่นานนักหญิงสาวร่างบางหากแตอนที่ 110
"ปัถย์...พี่ขอโทษ" เสียงสั่นเจือสะอื้นเอ่ยขึ้นในความเงียบ
"ขอโทษผมเรื่องอะไรครับ พี่ปรีดิ์ไม่ได้ทำอะไตอนที่ 111 (NC)
ปฐวีมองหน้าหญิงสาวด้วยสีหน้าเหมือนเหลือเชื่อ ภายใต้ท่าทีสงบนิ่งของเธอ เขาไม่เคยล่วงรู้เลยว่าเธอจะเป็ตอนที่ 112 (NC)
หลังจากปลดอาภรณ์ออกจากร่างสมส่วนหมดแล้ว ปฐวีก็ผละออกหยัดกายขึ้นถอดเสื้อยืดออกจากตัว อวดกล้ามท้องแข็งตอนที่ 113
ปฐวีงัวเงียตื่นก็พบว่าความอบอุ่นข้างกายหายไป จึงรีบลืมตามองหาคนที่นอนกอดมาทั้งคืน แต่พบเพียงความว่างตอนที่ 114
"พ่อกำนัน! พ่อกำนันอยู่ไหมจ๊ะ มีเรื่องด่วนจ้ะพ่อกำนัน!"
"โหวกเหวกโวยวายอะไรของมึงวะ ถ้าพ่อกูตกใจช็อกตตอนที่ 115 (NC)
จากสัมผัสแผ่วเบานุ่มนวลในตอนแรกค่อยๆ พัฒนาขึ้น จนความอบอุ่นจากกายของเขาถูกถ่ายทอดมายังกายของเธอและแผตอนที่ 116
รถบรรทุกขนาดกลางที่บรรทุกลังส้มเต็มคัน กำลังมุ่งหน้าเข้าเมืองโดยผ่านถนนเส้นประจำซึ่งตัดผ่านภูเขา ทิวตอนที่ 117
"สวัสดีพ่อเลี้ยงปฐวี คุณถูกจับในข้อหาค้ายาเสพติด!" ร้อยตำรวจเอกอาทิตย์ประกาศกร้าวเสียงแข็งทันทีที่ปฐตอนที่ 118
สถานีตำรวจ...
"ฉันมาพบคุณปฐวีค่ะ" ทันทีที่มาถึงสถานีตำรวจ บัวบูชาก็รีบเข้าไปแจ้งความประสงค์ต่อเจ้าหน้ตอนที่ 119
กว่าจะเสร็จเรื่องที่โรงพยาบาลก็เกือบจะเที่ยงคืน รามิลจึงพาบัวบูชาไปพักที่บ้านของตน เปมิกาที่รออยู่ด้ตอนที่ 120
"พวกเราขอลาออก ลาออก! ลาออก!"
เสียงโห่ร้องของคนงานนับร้อยดังกระทบโสตประสาททันทีที่บัวบูชาก้าวออกมาจาตอนที่ 121
เวลาเกือบจะบ่ายโมงตรง หลังจากปล่อยเด็กๆ ทานอาหารเที่ยงและเล่นกันแล้ว ก็ถึงเวลาเข้าห้องเพื่อเรียนต่อใตอนที่ 122
บัวบูชาหลับไปนานโดยไม่รู้เรื่องรู้ราว มารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่ปวดหนุบๆ ตรงท้ายทอย พร้อมกับเสียงคุ้นหตอนที่ 123
"ไอ้เรือง! มึง..."
แววตาดุร้ายราวกับจะกินเลือดกินเนื้อจ้องมองคนร้ายสลับกับหญิงสาวที่นอนนิ่งอยู่
"ถ้ายตอนที่ 124
"พี่เสือ! พี่เสือ! พ่อกำนันบอกให้กลับบ้านด่วนจ้ะ" เสือกำลังจะรวบร่างอรชรของหญิงสาวหน้าตาดีที่เพิ่งรูตอนที่ 125
"คิดอะไรอยู่เหรอ" เปมิกาถามเพื่อนรักอย่างแปลกใจ หลังจากได้เครื่องดื่มซึ่งถูกปั่นละเอียดจนกลายเป็นเกลตอนที่ 126
หลังพายุพัดผ่านไป ท้องฟ้าย่อมสดใสเสมอ เช่นเดียวกับปฐวีที่หลังจากผ่านเรื่องราวร้ายๆ ไปแล้ว เขาก็ชวนบัตอนที่ 127
ร่างสูงยืนพิงเสาไม้สักทองต้นใหญ่อยู่ในความมืดคนเดียวกลางดึก ขอบตาร้อนแดงขณะที่อากาศหนาวเย็นจนลมหายใจตอนที่ 128
เปมิกากำลังยุ่งกับการกับแก้แบบที่ลูกค้าอยากให้ปรับแก้บางส่วน แต่แล้วเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นจากตรงไหนสตอนที่ 129
"คือ...ผม...ผมฆ่าคนตาย!"
"แกว่าอะไรนะไอ้ชล!" โฉมฉายแทบไม่เชื่อหูตัวเอง ผลุนผลันลุกจากเก้าอี้
"อย่าเพิ่ตอนที่ 130
"โอ๊ะ! นั่นพี่ปัถย์กลับมาแล้วนี่"
บัวบูชาเงยหน้าขึ้นแล้วมองตาม เห็นร่างสูงสะดุดตาก้าวพรวดๆ เข้ามาอย่าตอนที่ 131
ผ่านไปสามวันที่ชลน่านและโฉมฉายมาดักรอบัวบูชาแต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงา จนทั้งสองคนเริ่มเบื่อหน่าย
"แกแน่ตอนที่ 132
"ใครมาเหรอคะ?" บัวบูชาเห็นว่าปฐวีหายออกมาเปิดประตูนานแล้วยังไม่กลับเข้าไปจึงออกมาดู เห็นร่างสูงยืนขวตอนที่ 133
"แล้วปัถย์จะทำยังไงต่อคะ จะบอกทับทิมยังไงดีเรื่องที่ไล่บัวบูชาออกไปจากบ้าน" เขมจิราเอ่ยถามคนที่เอาแตตอนที่ 134
บัวบูชาขับรถออกมาจากบ้านปัทมาตย์ด้วยความเร็วสูง แม้ดวงตาจะพร่าพราวไปด้วยน้ำตา ในใจคิดแค่ว่าอยากไปให้ตอนที่ 135
"ว่ายังไงนะ? แม่กับพี่ชายของยัยบัวมาที่นี่ แล้วคุณก็เชื่อคำพูดไม่กี่คำของคนพวกนั้นเหรอคุณปฐวี ฉันไม่ตอนที่ 136
ปฐวียังนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม เขารู้สึกว่าทุกวินาทีที่ผ่านไปเชื่องช้าราวกับมีใครหยุดเข็มนาฬิกาเอาไว้ เงตอนที่ 137
โรงพยาบาล...
บัวบูชาตื่นขึ้นมาในตอนเช้า กวาดตามองรอบห้องแต่ไม่เห็นใครสักคน เห็นเพียงยาและแก้วน้ำวางบนตอนที่ 138
ปฐวีกลับมาถึงบ้านก็ใจหายวาบเมื่อเห็นกลุ่มควันสีเทาพวยพุ่งเป็นเส้นขึ้นเหนือท้องฟ้าทางท้ายสวน ก่อนจะเปตอนที่ 139
"หนูจ๊ะ ไม่ต้องกลัวนะจ๊ะ ฉันชื่อโฉมฉายเป็นย่าของหนูเอง ส่วนคนที่อยู่ข้างนอกชื่อชลน่านจ้ะ เป็นพ่อแท้ๆตอนที่ 140
"เรารอนานแล้วนะ ทำไมพวกนั้นยังไม่มาซะที" บัวบูชาเริ่มกังวล กำลังเสริมที่จะตามมาสมทบก็ยังไม่มา ที่สำคตอนที่ 141
"ได้! ฉันยอมแล้ว"
"ดีมาก...ให้มันได้แบบนี้สิ ถ้ารู้แบบนี้ฉันไม่เสียเวลาคุยกับหล่อนให้เปลืองน้ำลายหรอกตอนที่ 142
สถานการณ์ไฟไหม้สงบลงแล้วหลังจากเจ้าหน้าที่และคนงานรวมทั้งชาวบ้านช่วยกันดับไฟตลอดทั้งวันทั้งคืน ปฐวีสตอนที่ 143
เสียงนาฬิกาปลุกดังลั่นตรงหัวเตียงปลุกให้ร่างที่ซุกอยู่ใต้ผ้าห่มขยับตัวขยุกขยิก มือบางยื่นออกไปกดปิดอตอนที่ 144
"ช่วยด้วยครับ! มีคนถูกงูกัด!"
บัวบูชาที่กำลังจะกลับเข้าที่พักมีอันต้องชะงัก หมอเพียงขวัญที่อยู่ด้านในตอนที่ 145
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา แม้จะปลายฤดูแล้วแต่ก็ยังมีฝนตกลงมาและตกหนักจนเส้นทางที่จะไปยังค่ายแพทย์อาสาถูกน้ำกตอนที่ 146
"แม่บัวว่า..."
แต่แล้วประตูก็ถูกเปิดพรวดเข้ามา ปฐวีปรี่เข้ามาประชิดเตียงด้วยใบหน้าตื่นๆ
"คุณฟื้นแล้วจรตอนที่ 147
หลังจากบัวบูชาหายดีแล้วก็กลับค่ายแพทย์อาสา เพื่อช่วยเหลือชาวบ้านที่ประสบเหตุการณ์อุทกภัย กระทั่งสถานตอนที่ 148
โรงแรมหรูระดับห้าดาวใจกลางเมืองเชียงใหม่ ซึ่งเป็นสถานที่จัดงานฉลองมงคลสมรสระหว่างพ่อเลี้ยงปฐวีกับบัวบทส่งท้าย NC
หลังจากประตูห้องหอปิดสนิท ปฐวีก็จัดการช้อนร่างอรชรของเจ้าสาวมาไว้ในอ้อมกอด ก่อนจะวางเธอลงบนเตียงนอนแ
อ่านแล้วเพลินดี
08/07
0ดีมากก
06/06
0อินกับเรื่องมาก
15/05
0ก็โอเค
23/03
0สนุก
09/03
0เขียนดีมาก เลยค่ะ อ่านไปอ่านมา ยาวเลย
01/03
0ดีมาก
10/02
0สนุกดี
28/01
0ดีมากๆ
04/01
0ดีมากๆๆ
27/12
0