- ทั้งหมด: 52
บทที่ 1 จุดเริ่มต้น [1]
แสงไฟวูบวาบเป็นจังหวะเดียวกับเสียงดนตรีเร่าใจภายในผับดังสุดหรูย่านเอกมัย หนุ่มสาวหลายสิบชีวิตเต้นกัน
บทที่ 2 จุดเริ่มต้น [2]
พงศกรก้มศีรษะลง ลมหายใจอุ่นพัดกระพือเส้นผมตรงขมับของเกวริน ริมฝีปากเขาจวนเจียนจะได้สัมผัสเรียวปากสี
บทที่ 3 จุดเริ่มต้น [3]
กว่าพงศกรจะจัดการส่งน้องสาวกลับบ้าน และรับผิดชอบค่าเสียหายให้กับเจ้าของผับก็ปาเข้าไปเกือบสามชั่วโมง
บทที่ 4 จุดเริ่มต้น [4]
ร่างบางยืนกุมท้องบนฟุตบาทที่มีผู้คนเดินผ่านไปมาขวักไขว่ น้ำตามันตีบตันเพราะความเศร้ามันมากเกินกว่าจ
บทที่ 5 ชะตาพลิกผัน [1]
เกวรินเช่าห้องอยู่กับฟ้าระดาเพื่อหารค่าห้องร่วมกันในคอนโดที่หรูกว่าคอนโดทั่วไป เสียงโอ้กอ้ากดังมาจา
บทที่ 6 ชะตาพลิกผัน [2]
ทันใดนั้นเอง เมื่อมาถึงสามแยก รถบรรทุกคอนเทนเนอร์คันหนึ่งวิ่งฝ่าไฟแดงมาอย่างรวดเร็วราวกับความไวแส
บทที่ 7 ชะตาพลิกผัน [3]
เสียงเครื่องอินเตอร์คอมหรือโทรศัพท์ติดต่อภายในดังขึ้นภายในห้องไอ.ซี.ยู ลูกชายของผู้อำนวยการโรงพยาบา
บทที่ 8 ชะตาพลิกผัน [4]
ก็อกๆๆ
เสียงเคาะประตูห้องขัดจังหวะพอดี แล้วยูกวานพินก็โผล่หน้าเข้ามาพร้อมตะกร้าผลไม้ในมือ
“อ้าว คุณเ
บทที่ 9 ก้าวเข้าสู่ตระกูลลี [1]
สองสัปดาห์หลังจากนั้น เกวรินไม่ได้เจอคนในตระกูลลีอีกเลย พยาบาลบอกว่าพวกเขากำลังยุ่งอยู่กับงานศพของลี
บทที่ 10 ก้าวเข้าสู่ตระกูลลี [2]
“มัวยืนทำอะไรอยู่ล่ะ ยังไม่ออกไปอีก” ลีแทยุนไล่ เขาไม่มีท่าทีตกอกตกใจหรือเขินอายใดๆ ผิดกับคนที่ล่
บทที่ 11 ก้าวเข้าสู่ตระกูลลี [3]
ค่ำคืนแรกในครอบครัวลีดูเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับเกวริน หากเธอไม่เกิดอาการท้องร้องโครกครากด้วยความห
บทที่ 12 ก้าวเข้าสู่ตระกูลลี [4]
เกวรินยืนมองหน้าจอขนาดเล็ก เธอไม่เข้าใจที่เด็กคนนั้นพูดเลยสักนิด ส่วนลีแทยุนก็ยืนมองนิ่งอยู่ข้างเกว
บทที่ 13 ราชสีห์แก่กับหนุ่มเจ้าเล่ห์ [1]
เช้าตรู่วันแรกในบ้านตระกูลลี ท้องฟ้ายังคงมืดสนิทเพราะเป็นช่วงฤดูหนาวที่แสงพระอาทิตย์มาเยือนช้ากว่าฤ
บทที่ 14 ราชสีห์แก่กับหนุ่มเจ้าเล่ห์ [2]
ข่าวการเสียชีวิตของลีมินโฮหรือซีอีโอแห่งอึนโซลกรุ๊ปแพร่สะพัดออกไปอย่างรวดเร็ว ผลที่ตามมาคือหุ้นของ
บทที่ 15 ราชสีห์แก่กับหนุ่มเจ้าเล่ห์ [3]
ชายวัยกลางรูปร่างสันทัดเปิดประตูเข้ามา หนวดเคราบนใบหน้าทำให้เขาดูหน้าดุราวกับจะเป็นผู้ร้ายเสียเอง เข
บทที่ 16 หลงรัก [1]
“คุณเกล ยังไม่ได้ฝากครรภ์เลยนะครับ” คำพูดของยูกวานพิน ทำให้ซีอีโอหนุ่มเงยหน้าจากแฟ้มการเงินมามองทน
บทที่ 17 หลงรัก [2]
รถสปอร์ตแล่นด้วยความเร็วตามสไตล์การขับรถของลีแทยุน ส่วนเกวรินนั่งนิ่งเงียบอยู่ข้างๆ เขา พอมาถึงสี่แ
บทที่ 18 หลงรัก [3]
สองหนุ่มสาวเดินผ่านลานกว้างในโรงพยาบาลซึ่งจัดเป็นสวนหย่อนให้ผู้ป่วยได้เดินออกกำลังกาย เสียงดนตรีดัง
บทที่ 19 หลงรัก [4]
ทุกคนลุกขึ้นจากโต๊ะอาหารไปแล้ว คนรับใช้ทยอยเก็บจานชามดังโช้งเช้งภายในห้องอาหาร ไฟสว่างกลางเพดานค่
บทที่ 20 หึงหวง [1]
หมู่บ้านโบราณบุคชน (북촌한옥마을) เป็นหมู่บ้านที่ล้อมรอบไปด้วยพระราชวัง ทั้งคยองบกกุง และชางด็อกก
บทที่ 21 หึงหวง [2]
หลังจากนั้นเพียงวันเดียว ยูกวานพินก็มารายงานกับลีแทยุน “คุณเกลเอาเงินไปซื้อผ้าทอทำจากฝ้ายนำมาตัดชุด
บทที่ 22 หึงหวง [3]
“คุณแทยุน!!” คิมโบนาประหลาดใจไม่แพ้กัน “คุณจำโบนาได้ด้วย ดีใจเหลือเกินค่ะ”
มาดามลีแน
บทที่ 23 หึงหวง [4]
ท่ามกลางหิมะโปรยปราย อากาศหนาวเย็นจับขั่วหัวใจ แต่ภายในรถสปอร์ตมีระบบทำความร้อน สร้างความอบอุ่นให้แก
บทที่ 24 สารภาพ [1]
เกวรินมองรอยเลือดที่เปรอะเปื้อนเสื้อกันหนาวแล้วน้ำตาซึม ลีแทยุนถูกนำตัวเข้าห้องฉุกเฉินโดยด่วนหลัง
บทที่ 25 สารภาพ [2]
ลีแทยุนมองหน้าเกวริน แล้วย้อนถามเหมือนเป็นเรื่องธรรมดาว่า
“ถ้าไม่ใช่เพื่อพี่ชายฉัน แ
บทที่ 26 สารภาพ [3]
สองชั่วโมงผ่านไปโดยที่แทยุนดูหนังไม่ค่อยจะรู้เรื่อง เพราะต้องคอยฟังเสียงยองจินบ่นเบื่อๆ เซ็งๆกับการจ
บทที่ 27 นักร้องเกาหลี [1]
“ใครเป็นพ่อของเด็กในท้องเธอล่ะ”
เกวรินกัดริมฝีปากล่าง ไม่ตอบเสียยังงั้นแหละเพราะรู้ว่
บทที่ 28 นักร้องเกาหลี [2]
เกวรินล้างหน้าล้างตาเรียบร้อยแล้ว ออกจากห้องน้ำก็มาเจอกับลีแทยุนกำลังจะสวนทางเข้ามาพอดี
บทที่ 29 แบล็คเมล์ [1]
ความหนาวเย็นแทรกไปทั่วกระดูกพงศกร ขดตัวอยู่ตามข้อต่อจนปวดร้าว เท้าเขาชา และปลายนิ้วไร้ความรู้สึก
บทที่ 30 แบล็คเมล์ [2]
เกลวรินออกไปซื้อผักสดมาจากตลาด โดยมีคนรับใช้ชายตามไปช่วยหิ้วของคนหนึ่ง ปกติหน้าที่นี้จะเป็นของอาจุ
บทที่ 31 ลูก [1]
ลีแทยุนวกกลับมาคอนโดของฮยอนจุนอีกครั้งในตอนดึก โดยไม่ลืมกลับบ้านไปเอาเสื้อผ้าของเกวรินแพ็คใส่กระเป
บทที่ 32 ลูก [2]
ห้าเดือนต่อมา...
ยามเย็นที่ร้านอาหารฝรั่งเศส หลังจากรับประทานอย่างถูกต้องเรียบร้อย ตระกูลลีกับตระกู
บทที่ 33 ลูก [3]
“ทำไงดี ทำไงดี เครื่องกำลังจะขึ้น จอดไม่ได้เสียด้วย เกลทนหน่อยนะ ผมจะโทรหาคนมาช่วย”
ลีแทยุนกำลังขับรถ
บทที่ 34 แม้จะต้องเจ็บก็ไม่เป็นไร [1]
เกวรินมองดูเด็กในเตียงพลาสติกใสสำหรับทารกแรกเกิดอย่างใจลอยลูกชายเธอหน้าตาเหมือนเด็กเกาหลี
บทที่ 35 แม้จะต้องเจ็บก็ไม่เป็นไร [2]
“บอกแล้วไง โบนา ว่าอย่าโทรหาลุง ถ้าใครจับได้ว่าหนูเป็นหลานของลุง แผนเราก็แตก”
“อุบายส่งสาวงามของค
บทที่ 36 แม้จะต้องเจ็บก็ไม่เป็นไร [3]
“อนนี่ เป็นยังไงบ้าง โบนาขอโทษ โบนาไม่เห็น อนนี่ จริงๆ”
เสียงเอะอะทำให้หลายคนหันมามอง ผู้จัดการร้
บทที่ 37 รู้ความจริง [1]
เสียงร้องเพลงจากนักร้องสาวชาวไทยไต่ระดับสูงขึ้น ก่อนจะแผ่วหายไปอย่างอ่อนหวาน พวกลูกค้าในร้านอาหาร
บทที่ 38 รู้ความจริง [2]
เมื่อเห็นแทยุนเงยหน้าขึ้นมองอย่างพิศวง ยองจินนึกว่าน้องชายต้องการคำอธิบายก็ขยายความว่า
บทที่ 39 ความทรงจำที่สูญหาย [1]
รถสปอร์ตสีน้ำเงินแล่นมาจอดบนลานกว้างบนภูเขา ด้านหน้าประมาณสองร้อยเมตรคือหน้าผาสูงชันท่ามกลางหิมะที่
บทที่ 40 ความทรงจำที่สูญหาย [2]
ภายในห้องผู้ป่วยพิเศษ มาดามลี ยองจิน โบนา ยืนล้อมรอบร่างเพรียวยาวที่นอนสงบนิ่งอยู่บนเตียง ถัดออ
บทที่ 41 ทดสอบ [1]
“.....อึนโซลกรุ๊ปกำลังเผชิญกับวิกฤติครั้งใหญ่อีกครั้ง เมื่อ ซีอีโอหนุ่ม ลีแทยุน เกิดประสบอุบัติเหตุ
บทที่ 42 ทดสอบ [2]
ความสงบสุขของแทยุนและเกวรินถูกเบรกด้วยเสียงเปิดประตูโครม ชายสูงวัยท่าทางน่ากลัวพร้อมด้วยลูกน้องตัวโต
บทที่ 43 ไพ่ใบสุดท้าย [1]
ฝนกำลังตกพรำ อาบหน้าต่างกระจกบานใหญ่ของห้องผู้ป่วยพิเศษเป็นทางยาว อากาศภายนอกหนาวเยือกด้วยแรงลมยาม
บทที่ 44 ไพ่ใบสุดท้าย [2]
การปลดคิมวูจินออกจากตำแหน่งผู้บริหารระดับสูงกลางที่ประชุม สร้างความโกรธแค้นให้คิมวูจินยิ่งนัก และเ
บทที่ 45 ไพ่ใบสุดท้าย [3]
ท้องฟ้ายามราตรีอันมืดมิด มีเพียงแสงจันทร์และแสงดาวระยิบระยับเต็มท้องฟ้า บนดาดฟ้าตึกร้างนอกเมืองยัง
บทที่ 46 ยาพิษ [1]
เวลาล่วงผ่านไปเท่าไรใจของแทยุนก็ยิ่งร้อนรนมากขึ้นเท่านั้น ไฟฟ้าที่ต่อเอาไว้บนดาดฟ้าตึกร้างส่องให้เ
บทที่ 47 ยาพิษ [2]
ห้องผู้ป่วยพิเศษเต็มไปด้วยคนเฝ้าไข้หลายคน นับตั้งแต่ มาดามลี ยองจิน กวานพิน ฮยอนจุน และแทยุน
บทที่ 48 ลงเอยที่ความรัก [1]
หมาเห่าเกรียวกราวเมื่อครอบครัวลีกลับจากโรงพยาบาลมาถึงบ้านในตอนบ่ายคล้อย แดดเหลืองสาดส่องทั่วสนามกว้
บทที่ 49 ลงเอยที่ความรัก [2]
ณ ห้องพักในโรงแรมชื่อดังของหัวหิน เกวรินกำลังชงนมให้โฮยอน ในขณะที่ฮยอนจุนกำลังเปิดโทรศัพท์มือถือ
บทที่ 50 ลงเอยที่ความรัก [3]
แทยุน ฮยอนจุน และเกวริน เดินลงมาข้างล่างก็พบกับมาดามลี ยองจิน และกวานพินกำลังเล่นกับโฮยอนซึ่งนอ
บทที่ 51 บทส่งท้าย [1]
นักร้องหนุ่มถือช่อดอกไม้วิ่งกระหืดกระหอบมาตามทางในอาคารของโรงแรมชื่อดังซึ่งเป็นสถานที่จัดงานแต่งงานข
บทที่ 52 บทส่งท้าย [2]
“ไม่ใช่การกีดกันทางเพศ แต่เป็นการแบ่งแยกทางความสามารถ เธอควรแยกให้ชัดเจน”
“ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่อง
เขียนดี
8d
0พอได้อยู่
15d
0เริ่ดมาก
20d
0อ่านสนุกมากก
28d
0สุดๆ
29d
0รรวสทืืาาา
20/08
0ดีมากค่ะ
05/08
0เนื้อหาดีมาก
31/07
0ดีๆๆมากก
25/07
0ດີຫຼາຍໆ
03/07
0