- ทั้งหมด: 66
บทนำ
“ฮูหยิน ท่านสูญเสียโลหิตไปมาก จะต้องบำรุงร่างกายให้ดี หากไม่รีบรักษาแล้วยังเสียโลหิตต่อไปเช่นนี้อีก
บทที่ 1 เกิดใหม่
อีหมัวมัววิ่งตาตื่นเข้ามายังเรือนตะวันฉายของชายารองหลิวเพื่อขอเข้าเฝ้ารุ่ยอ๋อง แต่พ่อบ้านจางที่ยืนเฝ
บทที่ 2 ลู่ชิงเหยา
รุ่ยอ๋องรีบรุดเข้ามาที่เรือนยลจันทร์พร้อมกับหมอเทวดาจิน ระหว่างทางรุ่ยอ๋องเอ่ยปากถามอาการของชายารอง
“
บทที่ 3 บ่าวอวดดี
‘บ้าบอไปหมดแล้ว!! ถึงจะบอกว่าวิชาการแพทย์ของสมัยโบราณมันล้าหลัง แต่พวกที่เชื่อว่าเลือดคนสามารถรักษาโ
บทที่ 4 ใครชั้นสูง ใครชั้นต่ำ
โดนโบยไปเพียงสามสิบไม้ ร่างกายแก่ๆ ของอีหมัวมัวก็เริ่มทนไม่ไหว เสียงร้องโอดโอยดังเลื่อนลั่นของนางค่อ
บทที่ 5 อำนาจ? อยากได้หรือ
ชิงเหยาไม่รู้ว่าปี้หนี่ว์จะฟังความหมายแฝงในคำพูดของนางออกหรือไม่ แต่นางไม่ได้สนใจนัก ไม่ว่าปี้หนี่ว์
บทที่ 6 ออกชมเมือง
รุ่ยอ๋องเห็นว่าชิงเหยาท่าทีอ่อนลงหลายส่วนอีกทั้งสีหน้าของนางยังดูอ่อนล้าอยู่ไม่น้อย ในใจจึงบังเกิดรู
บทที่ 7 ฮวาหม่านโหลว
ชิงเหยาเดินตามหลงจู๊หวังไปที่ชั้นสอง และเมื่อเดินผ่านห้องส่วนตัวที่อยู่ตรงมุมบันไดนั้นเอง นางก็ได้ยิ
บทที่ 8 ช่วยชีวิตคน
ชิงเหยาดิ่งตรงไปหาฝูงชนกลุ่มหนึ่งที่กำลังห้อมล้อมเด็กหญิงตัวน้อยอยู่ เด็กน้อยหน้าตาเขียวคล้ำ ราวกับก
บทที่ 9 ชายาเอกขโมยเงิน
ชิงเหยาเดินทางกลับถึงจวนอ๋องก็เป็นเวลาเย็นย่ำ นางเพียงก้าวเข้าไปในเรือนยลจันทร์ก็รู้สึกได้ถึงบรรยากา
บทที่ 10 ใส่ร้ายป้ายสี
ชิงเหยาอดทนจนเหลือจะทน แม้แต่คำเรียกขานอย่างให้เกียรตินางก็ไม่เรียกแล้ว เหตุใดตอนนั้นนางจึงตกหลุมรัก
บทที่ 11 ลู่หลี
ในขณะที่พ่อบ้านหลี่ที่กำลังจะเดินทางออกจากจวนไปหาจ้าวจิ้งให้จัดการเรื่องเงินห้าหมื่นตำลึงทองนั้น เขา
บทที่ 12 หนี้บุญคุณ
เมื่อมาถึงจวนท่านสี่ เสี่ยวเหยาในร่างชิงเหยาก็ไม่รอช้า เข้าไปตรวจอาการของลู่หลีทันที เด็กน้อยที่นอนอ
บทที่ 13 เรื่องราวคลี่คลาย
ลู่หลีสีหน้าดีขึ้นกว่าเมื่อชั่วยามก่อนอย่างมาก ยามนี้นางลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงได้แล้ว ข้างกายมีพ่อบ้
บทที่ 14 ส่งตัวเองมาถึงหน้าประตู
เมื่อถึงเรือนยลจันทร์ ชิงเหยาก็ให้สาวใช้ปรนนิบัตินางอาบน้ำเรียบร้อยแล้วนางก็ดับไฟนอนทันที ตกอยู่ในห้
บทที่ 15 จะเอาเลือดข้าอีกหรือ
“อ้อ! อาการกำเริบอีกแล้วรึ”
ชิงเหยาเอ่ยถามแต่สายตาไม่ละไปจากหนังสือนิยายที่อยู่ในมือแม้แต่น้อย ปี้หู่
บทที่ 16 วันเวลาผ่านไป
หลังจากวันนั้นผ่านไป ชิงเหยาเก็บตัวอยู่แต่ในเรือน นางได้ข่าวว่าหลิวหรงเอ๋อร์อาการดีขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว
บทที่ 17 งานเลี้ยงในวัง
เวลาหนึ่งเดือนผ่านไปไวอย่างยิ่ง ช่วงนี้ไม่ทราบเพราะอะไร อาการของหลิวหรงเอ๋อร์กลับทรุดลงไม่น้อย นางให
บทที่ 18 พบเจอกับท่านสี่
ชิงเหยาเห็นรุ่ยอ๋องหันไปสั่งการอะไรบางอย่างกับเสวียนอี อีกฝ่ายก็รีบถอยหายออกไปอย่างรวดเร็ว ชิงเหยาคิ
บทที่ 19 วางแผนร้าย
ไม่ทันครบสามวันท่านสี่ให้คนมาแอบส่งข่าวแก่นางว่าเขาติดธุระด่วน ขอเลื่อนเวลาที่นางจะได้เข้าเฝ้าฮองเฮา
บทที่ 20 จินจื่ออี้บาดเจ็บ
สามวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว ยามนี้ยังคงไม่มีข่าวคราวจากท่านสี่ ไม่ทราบว่าเขาไปทำธุระที่ใดจึงใช้เวลานานเ
บทที่ 21 อย่ามาคุกเข่าขอร้องข้าล่ะ!
เมื่อเป็นเรื่องของบุคคลสำคัญเช่นจินจื่ออี้ทุกอย่างจึงรวดเร็วไปหมด เพียงแค่ไม่กี่ชั่วพริบตารุ่ยอ๋องก็
บทที่ 22 เริ่มอยู่ไม่ติด
เมื่อรุ่ยอ๋องจากไปแล้ว เสี่ยวเหยาจึงปรากฏกายออกมา ความคิดของชิงเหยานั้น มีหลายสิ่งที่นางไม่อาจเข้าใจ
บทที่ 23 องค์หญิงอวี้หลิง
องค์หญิงอวี้หลิงมองมายังนางตาละห้อย หลิวหรงเอ๋อร์แสร้งทำรู้ความเอ่ยปากห้ามนางไม่ให้เข้าไปรบกวนท่านหม
บทที่ 24 ท่านสี่เสด็จ
“เจ้าคนหน้าไม่อายชิงเหยา ไสหัวออกมาให้เปิ่นกงจู่เดี๋ยวนี้!”
เสียงองค์หญิงอวี้หลิงคงดังจนได้ยินกันไปทั
บทที่ 25 เปิ่นหวังไม่รังเกียจที่จะกระทำแทน
รุ่ยอ๋องจ้องมองชิงเหยา เขาไม่คัดค้านคำพูดของชิงเหยา ในขณะที่หลิวหรงเอ๋อร์กำลังรู้สึกว่าตัวนางเองกลาย
บทที่ 26 หางจิ้งจอกโผล่
ชิงเหยาถูกจัดให้พักอยู่ที่เรือนหลังใหญ่ทางทิศตะวันออกของจวนชินอ๋อง จินจื่ออี้อยู่ในห้องถัดไปจากของนา
บทที่ 27 ความจริงคือ
กลิ่นยาต้มเข้มข้นลอยเข้ามาปะทะจมูก หลิวหรงเอ๋อร์ขมวดคิ้วทำจมูกย่น แต่ไรมานางชมชอบเพียงกลิ่นหอมของดอก
บทที่ 28 ขึ้นโรงขึ้นศาล
ย้อนกลับไปเมื่อสี่ห้าวันที่แล้วมีข่าวร่ำลือออกมาว่าชายาเอกในรุ่ยอ๋องฆ่าคน คนที่ว่านั้นก็คือหมอเทวดาจ
บทที่ 29 ขึ้นโรงขึ้นศาล (ต่อ)
เจ้าหน้าที่หน้าประตูศาลขานการมาถึงของท่านสี่หรือชินอ๋อง อีกฝ่ายนั่งรถมีล้อเข็นเข้ามาในศาล ใต้เท้าจั่
บทที่ 30 พยานปากสำคัญ
ในใจของจินจื่ออี้กลับคิดต่าง...เขาต้องการเปิดโปงหลิวหรงเอ๋อร์ ต้องการฉีกหน้ากากจอมปลอมของนางออกมาให้
บทที่ 31 คำเปิดโปง
เรื่องนี้ไม่เคยมีผู้ใดกล่าวถึงมาก่อน เจ้าของเรือนถึงกับสะดุ้ง ชิงเหยาเบนสายตา ลอยหน้าลอยตาไปทางอื่นไ
บทที่ 32 เจียงกุ้ยเฟย
บ่าวรับใช้ที่พ่อบ้านเกาจัดหามาให้ขับรถม้าพานางไปทางตะวันออก จวนใหม่ที่นางแอบออกไปดูระหว่างที่รักษาจิ
บทที่ 33 ย้ายหินทับเท้า
พูดตามตรงว่าชิงเหยาไม่วางใจ เจียงกุ้ยเฟยมองนางไม่เข้าตามาตั้งแต่ไหนแต่ไร จะมีใตมาหายาบำรุงพระราชทานใ
บทที่ 34 จ้าวฮองเฮา
ขบวนเสด็จใช้เวลาไม่นานก็ไปถึงตำหนักคุนหนิง ฮองเฮาที่ได้ข่าวว่าฮ่องเต้กำลังเสด็จมาหาจึงออกมารอต้อนรับ
บทที่ 35 หาผู้ป่วยตัวอย่าง
“รุ่ยอ๋อง...เกรงว่าเจ้าจะดูหมิ่นภรรยาของตนเองเกินไปหรือไม่” ท่านสี่ฟังแล้วยิ่งไม่ชอบใจ เขาขมวดคิ้วไม
บทที่ 36 น่าตายนัก
“เช่นนั้นก็ดียิ่งนัก” ชิงเหยาเผลอไปเขย่าแขนของเจิงจิ้งเยียนอย่างเด็กน้อยผู้ตื่นเต้น พอเมื่อนึกขึ้นได
บทที่ 37 บุกจวนรุ่ยอ๋อง
“นี่ก็ครบกำหนดเจ็ดวันแล้ว ชายารุ่ยอ๋องไปไหนเสียเล่า”
เจิงหลงตี้ฮ่องเต้ประทับอยู่ในตำหนักคุนหนิงมาครึ่
บทที่ 38
“ท่านรู้ได้อย่างไรว่าข้าอยู่ในนั้น”
ระหว่างกำลังนั่งรถม้าไปยังวังหลวง ชิงเหยาที่ได้รับการช่วยเหลือออก
บทที่ 39 รักษาฮองเฮา
ซื่อสี่กงกงสั่งให้คนหามเปลของซุนซื่อออกไปจากห้อง ชิงเหยาอยู่ต่อคอยเก็บกวาดเครื่องไม้เครื่องมือผ่าตัด
บทที่ 40 ชายาเอกตั้งครรภ์ไม่ได้
“ฮองเฮาเป็นอย่างไรบ้าง”
เปลของฮองเฮาถูกหามออกมาแล้ว ฮ่องเต้ที่ประทับรออยู่นานก็รุดเข้ามาหาด้วยความเป็
บทที่ 41 ขอราชโองการหย่า
ท่านสี่อาสากลับไปส่งชิงเหยาที่จวน รถม้าสีดำคันใหญ่แล่นออกจากพระราชวังตรงไปยังตรอกเหยียนซิ่งอันเป็นที
บทที่ 42 ล่อลวง
ปลายยามซื่อท่านสี่ให้รถม้ามาจอดเทียบหน้าจวนรับนางเข้าวังไปตรวจอาการฮองเฮาตามที่นัดหมายไว้เมื่อวาน คร
บทที่ 43 วางยา
ชิงเหยาลงจากรถม้าแล้วเปลี่ยนไปนั่งรถม้าจวนจวิ้นอ๋องแทน พ่อบ้านหลี่รีบให้คนขับรถม้าออกไปอย่างรวดเร็ว
บทที่ 44 เลอะเลือน
“ร้อน...ร้อนมากเจ้าค่ะ” นางเงยหน้าสบตากับท่านสี่ด้วยดวงตาพร่ามัวไปด้วยหยดน้ำตา ริมฝีปากกับแก้มแดงระเ
บทที่ 45 คุณชายสามตระกูลเซี่ย
ชิงเหยายังคงไม่กล้ายอมรับความจริง วันนั้นนางตกใจจนสลบลงไปอีกครั้ง ยามได้สติขึ้นมาเจิงจิ้งเยียนก็รับบ
บทที่ 46 วันเกิดฮองเฮา
ชิงเหยาแอบลอบมองสองขาของบุรุษที่เดินนำหน้านาง ในสมองก็มีความคิดและความทรงจำต่าง ๆ วิ่งวนเวียนไม่คลาย
บทที่ 47 ตบหน้าจวิ้นอ๋อง
“คุณชายสามหน้าตาหล่อเหลา ชาติตระกูลก็ดีเลิศ ไม่ทราบว่าแม่นางคนไหนจะโชคดีได้ครองคู่กับบุรุษผู้มากความ
บทที่ 48 องค์หญิงอวี้หลิงตกน้ำ
“อ้อ...เช่นนั้นในความคิดของเสด็จอาจะยังมีบุรุษเช่นไรที่คู่ควรกับคุณหนูเซี่ยอีกเล่า”
จวิ้น
บทที่ 49 ชิงเหยาตกเป็นรอง
“เหอะ!”
ชิงเหยาเพียงแค่นเสียงเย้ยหยันแต่ยังไม่ได้พูดอะไร จินจื่ออี้ขยับเข้ามาใกล้นางอีกครั้งแล้วเอาเม
บทที่ 50 ความจริงปรากฏ
“ฝ่าบาทตัดสินเช่นนี้เกรงว่าจะไม่เหมาะสมเพคะ” ฮองเฮาไม่เห็นด้วยแล้ว ชิงเหยาที่เป็นผู้มีพระคุณกับนาง ต
บทที่ 51 เรื่องร้ายผ่านไป
“คำพูดนี้ถูกต้องนักพ่ะย่ะค่ะเสด็จพี่...จวิ้นอ๋องกระทำการไม่ยั้งคิดทำร้ายผู้บริสุทธิ์เช่นนี้ หากไม่ทร
บทที่ 52 แท้ที่จริงแล้ว เจ้ารักเจิงจิ้งเยียนหรือไม่
“น้องเล็ก”
เซี่ยชิงเยี่ยนที่รออยู่อย่างร้อนใจรีบกระโจนขึ้นมาบนรถม้า เห็นน้องสาวของตนเองนั่งแนบชิดอยู่
บทที่ 53 เที่ยวงานเทศกาล
นางไม่ได้ตอบคำถามของเซี่ยชิงเยี่ยน เพียงแค่มองตาของเขานางก็รู้ว่าพี่สามกำลังคิดอย่างไร..เขาคงคิดว่าน
บทที่ 54 ชาตินี้จะรักเจ้า เชิดชูเจ้าเพียงผู้เดียวตลอดไป!
น้ำเสียงของนางจริงจังเป็นอย่างมาก ทั้งคิ้วเรียวสวยยังขมวดมุ่น เจิงจิ้งเยียนยกมือขึ้นมาลูบที่หน้าผากน
บทที่ 55 เซี่ยชิงเหมี่ยวป่วยหนัก
ไม่ทันได้คิดอะไรต่อ นอกเรือนเหมือนจะมีเสียงโวยวายดังมาแว่ว ๆ ทั้งยังดังใกล้เข้ามาทุกที บ่าวไพร่ในจวน
บทที่ 56 รักษาอาการพระชายา
มือเรียวบางเตรียมจดบันทึกอาการ ข้อสันนิษฐานต่าง ๆ นางเงยหน้าสบตานางกำนัลลั่วฉิงเป็นสัญญาณให้นางเริ่ม
บทที่ 57 ต้อนรับคณะราชทูต
ชิงเหยาขอตัวกลับมายังจวนสกุลเซี่ยเมื่อคอยเฝ้าจนแน่ใจแล้วว่าอาการของเซี่ยชิงเหมี่ยวทุเลาล
บทที่ 58 เรื่องเล่าจากจิ่งโจว
ย่ำค่ำ ชิงเหยาสบายตัวดีแล้วจึงให้ซังอี๋เตรียมน้ำชากับขนมไว้ให้นางเล็กน้อย เผื่อหิวยามดึกจะได้ไม่ต้อง
บทที่ 59 คุณหนูเหยาถูกตำหนิ
ฮองเฮาหันไปทอดพระเนตรคนของสกุลเซี่ย ฮูหยินใหญ่ ฮูหยินรองและฮูหยินสามก็หันไปคุยกันอย่างออกรสออกชาติ ไ
บทที่ 60 งานเลี้ยงต้อนรับคณะทูต
ฮองเฮาทรงเสด็จนำบรรดาสตรีทั้งหลายเข้าไปยังตำหนักหลงซินที่เป็นสถานที่จัดงานเลี้ยง โดยไม่ได้สนใจเหยาจิ
บทที่ 61 คุณหนูเจ็ดสกุลเซี่ย เซี่ยชิงเหยา
ฉับพลันนั้นทุกสายตาต่างจับจ้องไปที่เซี่ยชิงเหยาเป็นสายตาเดียว นางวางตะเกียบในมือลงอย่างไม่เร่งร้อนทว
บทที่ 62 ผู้มาเยือน
ดึกมากแล้ว แต่แสงเทียนในหอนอนของคุณหนูเจ็ดสกุลเซี่ยยังไม่ดับลง ชิงเหยาไล่สาวใช้ให้ออกไปพักผ่อนโดยบอก
บทที่ 63 คืนข้ามปี
ครึ่งเดือนผ่านไปไวราวกับโกหก ชินอ๋องรับชุดเจ้าสาวที่ตัดเย็บเสร็จเรียบร้อยแล้วมาส่งให้ถึงจวนสกุลเซี่ย
บทที่ 64 งานแต่งอันยิ่งใหญ่
เสียงจุดประทัดดังสนั่นหวั่นไหวรับต้นปี เช้าวันนั้นทั้งครอบครัวนั่งลงกินเกี๊ยวด้วยกันอย่างรื่นเริง พร
บทส่งท้าย
สามคำนับจบสิ้น บัดนี้ชิงเหยาก็คือชินอ๋องเฟยแห่งแคว้นเซี่ย เสียงดนตรีประโคมดังกระหึ่ม ต้อนรับพระชายาข
good
4d
0สนุก
19/08
0สนุกดี
29/07
0สนุกค่ะ
08/07
0สนุกมาก
03/07
0ดีมาก
01/07
0เริ่ด
09/06
0ชอบมากอ่านเพลินดี
14/05
0ชอบๆ
09/05
0สนุกค่ะจบสุขใจขอบคุณนักเขียนเป็นกําลังใจให้รอติดตามเรื่องต่อไปจ้า❤️
08/04
0